บทที่ 9 แค่ได้กัน NC

สุดเขตจับเรียวขาสลวยของเธอให้ชันขึ้น ก่อนจะขยับกายหนาเข้าประชิดและสอดใส่ความแข็งแกร่งเข้าหาเธออย่างลึกซึ้ง สิริภัทรเกร็งร่างหวีดร้องด้วยความเสียดเสียวเมื่อเขากดกระแทกกายเข้ามาหาจนมิด ขาทั้งสองข้างของเธอถูกยกขึ้นพาดกับแขนแกร่งของเขาจนลอยโย้ เปิดเผยเรือนกายสาวเด่นหรา ชายหนุ่มกระแทกกระทั้นเข้ามาหาจนร่างน้อยไถลไปแทบชนกับหัวเตียง ความเจ็บปนเปกับความเสียวซ่านทำให้เธอเผยอริมฝีปากหวีดร้องทุกครั้งที่เขากระชั้นกายเข้าหา

ชายหนุ่มคำรามลั่นในลำคอเมื่อผนังเนื้อนุ่มของเธอตอดรัดตัวตนของเขาแน่นหนาทุกทิศทาง สุดเขตก้มลงบดจูบเรียวปากที่สั่นระริกเพื่อปลอบประโลมไปในที พลางเอื้อมมือไปปลดพันธนาการที่ข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ สิริภัทรผวากอดคอแกร่งของเขาไว้แน่นทันทีตามสัญชาตญาณ เพราะแรงกระแทกของเรือนกายส่วนกลางที่ประสานกันอยู่รุกเร้าและรุนแรงเหลือเกิน เธอร้องครางเสียงหลงกับบทรักอันดุเดือดของเขา

ริมฝีปากรุ่มร้อนบดคลึงริมฝีปากเต็มอิ่มหอมหวาน มือหนาประคองสะโพกมนของเธอเอาไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างกุมคางเรียวให้เธอคอยรองรับจุมพิตอันดุดัน ร่างบางกระเด้งขึ้นคลอกับหน้าขาของเขาในขณะที่โดนกระแทกกระทั้นจนร่างสั่นระริก สิริภัทรจิกเล็บลงกับบ่ากว้างของสุดเขตเพื่อระบายความเสียวซ่าน สายตาของเขาที่มองลงมาเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง เธอหน้าแดงจัดเมื่อยอดอกอวบอิ่มเสียดสีกับแผงอกตึงแน่นของเขา ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าลงมาดูดรวบทรวงอกงาม ตวัดลิ้นระรัวจนยอดอกแข็งเป็นไต พร้อมจะให้เขาดูดกลืนกินจนฉ่ำใจ

เขากดร่างเธอลงบนที่นอนนุ่มอีกครั้ง สิริภัทรหงายหลังลงบนเตียง ศีรษะถูกรองรับด้วยหมอนใบโต เขาขยับกายเข้าออกสอดเสียบเรือนกาย ฝากฝังความแข็งแกร่งครั้งแล้วครั้งเล่า ชายหนุ่มจับเรียวขาของเธอพาดบ่ากว้างจนสะโพกสาวลอยเด่น มือหนาดึงศีรษะมนของเธอให้ก้มลงมองส่วนประสานที่กำลังสอดแทรกเข้าหากันในความสลัว

สิริภัทรอุทานหน้าแดงจัดด้วยความกระดากอายระคนซาบซ่านเมื่อเห็นเรือนกายใหญ่โตของเขาแล่นเข้าแล่นออกในซอกทางรักแคบเล็กของเธออย่างชัดตา เขาเกิดความพึงใจจึงก้มลงมาบดริมฝีปากจูบเธออีกครั้ง สะโพกสอบทำงานอย่างหนักหน่วงระรัวถี่ ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นและรุนแรงจนเธอต้องเผยอริมฝีปากหอบกระเส่าตามเขาไปด้วย

เขามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันมีทั้งความรัก ความใคร่ และความผูกพันลึกซึ้งซ่อนอยู่ สิริภัทรรู้สึกหัวหมุนจนสมองขาวโพลน รับรู้ได้ถึงแรงเสียดสีล้ำลึก เรือนกายสั่นระริกด้วยความรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ กลิ่นอายเพศรสอันบริสุทธิ์อบอวลแตะจมูกอยู่ทั่วเตียงกว้าง พร้อม ๆ กับเสียงคำรามลั่นห้องของชายหนุ่ม หญิงสาวรับรู้ได้ถึงกระแสน้ำอุ่นร้อนที่สาดซัดเข้ามาในกายสาวจนหมดสิ้นทุกหยาดหยด

สุดเขตหอบหายใจรุนแรง ชายหนุ่มค่อย ๆ ถอดถอนเรือนกายออกห่าง ก่อนจะลุกเดินหนีไปจากเตียงเงียบ ๆ ปล่อยให้คนบนเตียงนอนหอบกระเส่าใบหน้าแดงก่ำอยู่เพียงลำพัง

สิริภัทรมองเรือนร่างสูงกำยำของสุดเขตที่เดินหายเข้าห้องน้ำไปด้วยใบหน้าร้อนผ่าวและหัวใจที่บีบรัด... เขาไม่เอ่ยอะไรสักคำ พอเสร็จสมอารมณ์หมายก็จากไปโดยไร้คำปลอบโยน เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน เป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ใคร่ แค่คิดน้ำตาก็รินไหลออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หญิงสาวพร่ำบอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็งเอาไว้ ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้ง รีบพยุงกายที่บอบช้ำลุกขึ้นแต่งตัวเพื่อจะหนีจากคนใจร้ายคนนี้ไปให้ไกลที่สุด

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากเตียง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สุดเขตเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันกาย ชายหนุ่มปราดเข้ามาดักหน้าเมื่อเห็นเธอทำท่าจะหนี

“ร้องไห้ทำไมภัทร... ทำเหมือนตอนที่ภัทรมีอะไรกับพี่ครั้งแรกไปได้” สุดเขตเอ่ยเสียงทุ้ม เขารีบดึงตัวหญิงสาวที่สวมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเข้ามากอดแน่น พร้อมกับพรมจูบไปที่หน้าผากมนอย่างปลอบโยน

“ทำไมพี่ไม่ป้องกันคะ! ถุงยางพี่ไม่ได้พกติดตัวเลยหรือไง!” เธอตวาดถามทั้งน้ำตา ยิ่งเขาทำดีด้วยเธอยิ่งเจ็บ

“ก็พี่คิดว่าภัทรกินยาคุมอยู่แล้วนี่นา”

“ไม่ได้อยู่กับพี่แล้ว จะให้ภัทรกินยาคุมเพื่อประโยชน์อะไรคะ!”

“ก็เพื่อ... เพื่อพี่นั่นแหละ แล้วพี่ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะเลิกกับภัทร จู่ ๆ ภัทรก็เก็บข้าวของหนีออกจากห้องพี่ไปเองนะ” ชายหนุ่มเถียงข้าง ๆ คู ๆ ตามประสาคนเอาแต่ใจ

“ปล่อยภัทร! แล้วเคยถามภัทรบ้างหรือเปล่าล่ะ ว่าภัทรอยากให้พี่ทำแบบนี้มั้ย!” เธออยากจะกรีดร้องใส่เขา แต่ทำได้แค่รัวกำปั้นทุบอกแกร่งของเขาด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ปล่อยสิ!” สิริภัทรเสียงแข็งใส่เขา รู้สึกต่ำต้อยและไร้ค่าที่ถูกเขารังแกอยู่ตลอดเวลา แถมยังไม่มีแรงจะสู้รบตบมืออะไรกับเขาได้อีกเลย ลึก ๆ แล้วเธอกลัว... กลัวเหลือเกินว่าหากยอมกลับไปคบกับเขาอีก แล้วผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ยังละทิ้งนิสัยเดิมไม่ได้ เธอจะต้องเจ็บช้ำไปอีกนานเท่าไหร่

“ทำใจยอมรับเถอะ... ว่าภัทรยังลืมพี่ไม่ได้ และพี่ก็เป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของภัทร” สุดเขตพูดเองเออเอง แววตาฉายรอยผู้ชนะ

“คนเห็นแก่ตัว!” เธอต่อว่าเขาอย่างอัดอั้นตันใจ

“เห็นแต่ตัวตรงไหนหืม์!!” ชายหนุ่มเลิกคิ้วยียวนเหลือเกินในความคิดของสิริภัทร ก่อนจะช้อนตัวอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอก

“อย่าร้องไห้สิภัทร พี่ไม่เคยคิดจะทอดทิ้งภัทรเลยนะ”

สุดเขตอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบรัก ชายหนุ่มบรรจงชโลมครีมอาบน้ำลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง หน้าอก และซอกคออย่างทะนุถนอมระคนหยอกเอิน จนกระทั่งพากันกลับมาล้มตัวลงนอนเคียงข้างกันบนเตียงกว้าง และหลับไปด้วยความเพลียและฤทธิ์น้ำเมา

รุ่งเช้าสิริภัทรลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ความทรงจำเมื่อคืนย้ำเตือนให้รู้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน เธอกวาดสายตามองข้างกายแต่กลับว่างเปล่า เขาหายตัวไปตอนไหนทำไมเธอถึงไม่รู้ตัวเลยสักนิด เธอนอนขี้เซาขนาดนั้นเชียวหรือ หรือว่าเขาจงใจทิ้งเธอไปอีกครั้งหลังจากได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว