บทที่ 207 ตอนที่207

สักพักร่างสูงใหญ่ก็พาใบหน้าซีดเซียวก้าวสะโหลสะเหลออกมาทรุดนั่งตรงโซฟากลางห้องเหมือนคนหมดแรง หากตาสีน้ำทะเลคมกริบตวัดจ้องหน้าคนเป็นเลขาขุ่นขวาง แล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบเย็น

“ผมเป็นเพื่อนเล่นคุณงั้นเหรออิสเบลลา”

“เอ่อ...เปล่านะคะ กาแฟมันใช้ไม่ได้เหรอคะ แต่อิสเบลก็ชงให้เหมือนทุกเช้า รสชาติปกติของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ