บทที่ 18 บทที่ 17 โลกที่ไม่คิดจะเหยียบย่างเข้ามา

บทที่ 17 โลกที่ไม่คิดจะเหยียบย่างเข้ามา

หลังจากจบธุระอันนัวเนียนในห้องทำงานเรียบร้อย บูรพาก็พาเธอเดินออกมานอกห้อง เขาไม่ได้บอกให้เธอกลับไปที่เดิมที่แก้วน้ำตั้งอยู่ ไม่ได้บอกให้ไปนั่งตรงไหนเธอจึงเดินตามเขาไปเฉย ๆ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมายังเรา

ทุกคนในห้องโถงด้านนอกหันมามองเธออย่างพินิจพิจารณาและเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ