บทที่ 48 บทที่ 47 สิ้นสุดความเจ็บปวด

บทที่ 47 สิ้นสุดความเจ็บปวด

ในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมากลิ่นยาคละคลุ้งจนวรวลัญช์รู้สึกอยากอาเจียน เธอจะขยับกายแต่ก็เจ็บรวดร้าวไปทั้งสรรพกาย หญิงสาวนึกอะไรไม่ออกจึงมองเพดานสีขาว ก่อนที่ภาพจำสุดท้ายจะหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ

“ทำแบบนี้ทำไมริน! ทำแบบนี้เพื่ออะไร!!”

“ทำยังไงดีบลู ฮึกกก รินไม่รู้ ริน ฮึกก”

“เอ...