บทที่ 64 บทที่ 63 ขอโทษ

บทที่ 63 ขอโทษ

นานสองนานบูรพาก็ยังไม่ออกมา วรวลัญช์กล่อมเติมเต็มจนนอนหลับไปแล้ว เธอจึงเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เสียงน้ำไหลไม่มี มีแต่เสียงสะบัดอะไรสักอย่างและก็นึกได้ว่าแช่อะไรไว้ที่อ่างล้างหน้า!

ประตูห้องน้ำเปิดออกทันที! บูรพากำลังบิดอะไรสีแดงดำในมือวรวลัญช์มองปราดเดียวก็จำได้เลย เธอวิ่งไปคว้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ