บทที่ 24 กระอักกระอ่วน

ไอด้าหัวเราะคิกคักพลางกอดแขนแกร่งของวาคิมไม่ปล่อย แปลกที่ปกติแล้วฉันมักจะได้เห็นภาพแบบนี้จนชินตา แต่ครั้งนี้กลับมีความรู้สึกอะไรแตกต่างไป

หลังจากที่วาคิมเปิดห้องเสร็จ ทั้งสองก็หันมาพูดคุยกับฉันหลังจากที่หนุงหนิงกันไม่พักตั้งแต่ได้เจอหน้า

นี่เพิ่งจะนึกได้หรือไงว่าฉันมาด้วยเนี่ย

“หิวไหมครับ พวกเราไปกิ...