บทที่ 39 เซ็งสุดขีด

ฉันเอ่ยขึ้นมาบ้าง พลางเบนสายตากลับไปมองวาคิมอยู่แวบหนึ่ง เขาทำหน้าบึ้ง บึ้งแบบเช้าวันนั้นอีกแล้ว เขามองฉันนิ่ง ๆ แค่แว่บเดียวเช่นกันก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มือของเขายกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบในขณะที่มองออกไปริมทะเล

มันความผิดของฉันหรือไง ตัวต้นเหตุทั้งหมดมันก็เขาต่างหาก ทำไมถึงมาทำเหมือนกับว่าฉันเป็น...