บทที่ 47 เชื่อใจผมนะ

ถ้อยเสียงนุ่มทุ้มทว่ากลับรู้สึกเหมือนมันจะแผ่วหวิวจนฉันรู้สึกใจหายไปด้วย ฉันยังคงนิ่งอยู่แบบนั้นแม้ความจริงจะแสนบีบคั้น แต่มันจะต้องจบลงให้ได้ในวันนี้ วาคิมที่เห็นว่าฉันไม่มีท่าทีอะไร เขาจึงค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

“ปล่อยให้มันจบไปเถอะค่ะ มันควรจะจบลงตั้งนานแล้ว มาถึงตรงนี้ได้มันก็มากเกินพอ”

ฉัน...