บทที่ 9 9
เสียงของวิภาดาที่ตะคอกใส่หน้านลินดังก้องไปทั่วห้องประชุม
หลักฐานมัดตัวที่แน่นหนาและฉากการโต้กลับที่เฉียบคมของนลินทำเอาวิภาดาถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งบนเก้าอี้ หน้าตาซีดเผือดไร้สีเลือด หล่อนอ้าปากค้างกะพริบตาปริบๆ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว พนักงานคนอื่นในห้องประชุมลอบอุทานด้วยความตกใจและสะใจกับความหน้าแตกยับเยินของผู้อำนวยการฝ่ายจอมชุบมือเปิบ
“นอกจากนี้” เสียงทุ้มของอคินดังขัดขึ้นมาขยี้ซ้ำอย่างเหนือชั้น “จากการตรวจสอบเส้นทางการเงินและผู้ถือหุ้นของบริษัท เอสพี ซัพพลาย จำกัด พบว่าผู้ถือหุ้นใหญ่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์คือ นายสมชาย พงษ์ภักดี ซึ่งเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณวิภาดาเองครับ การกระทำครั้งนี้เข้าข่ายผลประโยชน์ทับซ้อนและฉ้อโกงทรัพย์สินของบริษัทอย่างชัดเจน!”
ปัง! ท่านประธานบริษัทตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “วิภาดา! เธอทำแบบนี้กับบริษัทได้ยังไง ฉันไว้ใจเธอให้ดูแลแผนกนี้มาตั้งกี่ปี!”
“ทะ ท่านประธานคะ ดะ ดิฉันอธิบายได้ค่ะ ดิฉันโดนหลอก!” วิภาดาพยายามจะคลานเข้าไปหาประธานบริษัท น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวหมดอนาคต
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ววิภาดา! ทางบริษัทจะตั้งคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยและส่งเรื่องให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินคดีทางอาญาจนถึงที่สุด ส่วนตอนนี้ เธอถูกพักงานทันที รปภ. เชิญตัวออกไป!” ประธานบริษัทประกาศเสียงเฉียบขาด
วิภาดาร้องไห้โฮกรีดร้องออกมาอย่างหมดสภาพ ความหยิ่งยโสและอำนาจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา หล่อนถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญตัวออกจากห้องประชุมไปท่ามกลางสายตาสมเพชและดูแคลนของทุกคน
นลินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะใจและโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เธอหันไปมองอคิน ชายหนุ่มกำลังมองเธออยู่เช่นกัน แววตาของเขาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมและประกายไฟที่เร่าร้อนและอบอุ่น
หลังจากปิดประชุม ทุกคนต่างพากันเดินออกจากห้องด้วยความตื่นตระหนก นลินยังคงเก็บของเป็นคนสุดท้าย อคินเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ เธอ ห้องประชุมใหญ่เหลือเพียงเขากับเธอสองคนเท่านั้น
“คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับลิน รอบคอบและเด็ดขาดมาก” อคินพูดพร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่น้อยคนนักจะได้เห็น เขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิดกัน
“ถ้าไม่ได้ข้อมูลเรื่องความเชื่อมโยงของผู้ถือหุ้นจากคุณอคิน ลินก็คงต้อนคุณวิภาดาให้จมดินขนาดนี้ไม่ได้หรอกค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยลินกู้ศักดิ์ศรีคืนมา” นลินเงยหน้าสบตาเขา ความรู้สึกขอบคุณจากใจจริงส่องประกายในดวงตาคู่สวย
“ผมบอกแล้วไงครับว่านี่เป็นการลงทุนที่คุ้มค่า และเรื่องนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น” อคินโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจของเขารินรดหน้าผากมน น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาจริงจังและอันตราย “การล้มวิภาดาเป็นแค่ก้าวแรก คนบงการเบื้องหลังที่แท้จริงที่คอยช่วยปิดข่าวเรื่องการทุจริตในบอร์ดบริหารยังไม่ถูกเปิดเผย และคนๆ นั้นแหละครับ คือคนที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่ที่หักหลังและบีบพ่อของคุณจนตายในอดีต”
คำพูดของอคินทำให้นลินสะดุ้งสุดตัว ความจริงที่แสนเจ็บปวดเรื่องพ่อของเธอถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มีเพียงความโศกเศร้า แต่มันกลับจุดประกายความแค้นและไฟแห่งการต่อสู้ในใจของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรง
“คุณ คุณรู้เรื่องพ่อของลินด้วยเหรอคะ” นลินถาม เสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น
อคินเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของเธอไว้ บีบกระชับแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยปลอบประโลมและจุดไฟในหัวใจที่สั่นไหวของเธอได้อย่างประหลาด
“รู้ครับลิน และนั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่ ผมจะช่วยคุณลากคอพวกมันลงนรก และทวงทุกอย่างคืนมาจากคนพวกนั้นเอง”
“ถ้าคุณรู้เรื่องพ่อของลินมาตั้งแต่แรก ทำไมเมื่อคืนถึงไม่บอกกันคะ”
มือของนลินยังคงวางซ้อนอยู่ในอุ้งมืออุ่นหนาของอคิน แต่ความอบอุ่นที่เคยแผ่ซ่านปลอบประโลมหัวใจที่เหน็บหนาว บัดนี้กลับถูกแทรกซึมด้วยกำแพงแห่งความระแวงที่ก่อตัวขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว
นัยน์ตาคู่สวยสีเข้มจ้องลึกเข้าไปหลังกรอบแว่นตาสีเงิน พยายามค้นหาความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สีหน้าหล่อเหลาอันเยือกเย็น เมื่อครู่เธอเกือบเผลอไผลปล่อยตัวปล่อยใจให้ความหวังที่เขายื่นให้เข้าครอบงำ ทั้งที่บทเรียนราคาแพงในอดีตสอนเธอมาอย่างสาสมว่า ความไว้ใจ เคยนำพาครอบครัวของเธอไปสู่ความวิบัติมาแล้วครั้งหนึ่ง
อคินรับรู้ได้ถึงปลายนิ้วเรียวที่เริ่มเกร็งและขยับถอย เขาไม่ได้รั้งมือเธอไว้ แต่ค่อยๆ คลายพันธนาการออกอย่างสุภาพเพื่อให้พื้นที่แก่เธอ
“เพราะผมไม่อยากใช้ปมเรื่องพ่อคุณมาเป็นเหยื่อล่อ หรือเป็นเครื่องมือกดดันให้คุณตกลงช่วยงานครับ” เขาสบตาเธอ ไม่มีรอยยิ้มอย่างเมื่อครู่ “และสิ่งที่ผมรู้ในตอนนี้ มันยังไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมด ผมจะไม่ยอมพูดอะไรพล่อยๆ ที่ทำให้คุณมีความหวังลมๆ แล้งๆ โดยที่ผมยังไม่มีหลักฐานมัดตัวพวกมันแน่นหนาพอ”
“แต่คุณเพิ่งบอกลินว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ คือหุ้นส่วนที่หักหลังพ่อ!” เสียงของนลินสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ลินต้องรู้ค่ะว่าคุณพูดเพราะมีหลักฐานในมือ หรือพูดเพียงเพราะอยากต้อนให้ลินยอมเป็นเบี้ยในกระดานของคุณ ถ้าเป็นอย่างหลัง คุณกำลังเหยียบย่ำเรื่องที่ไม่ควรเอามาล้อเล่นที่สุดในชีวิตของลิน!”
อคินสบตากับเธออย่างไม่หลบเลี่ยง
