บทที่ 124 ที่แท้...

บริกรรายเดิมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยละล่ำละลัก “ดะ ได้โปรด ถะ ถือว่าปล่อยหมูปล่อยหมาเถอะ” คนมีความผิดติดตัวเบี่ยงสายตามาทางเธอแทนแล้วทรุดตัวลงคุกเข่า ไม่รู้ว่าเพราะสำนึกได้หรือหวาดกลัวจนขวัญเสียกันแน่ “คุณหนู ได้โปรดเถอะ ถือว่าเมตตาสักครั้ง อย่าเอาความอะไรเลย”

อัยน์นามองท่าทางทุรนทุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ