บทที่ 14 ยกยอ
รถม้าสีดำสนิทเทียมม้าขาวลักษณะดีเคลื่อนผ่านประตูรั้วเหล็กดัดแสนกว้างขวาง มุ่งหน้าเข้าหาคฤหาสน์หลังเขื่อง ซึ่งซุกตัวอยู่ท่ามกลางสวนวงกตและพันธุ์ไม้ไร้ดอกอย่างเชื่องช้า ทันทีที่รถม้าเคลื่อนถึงประตูทางเข้าคฤหาสน์ ไซรัสก็พบว่าเจ้าบ้านจัดให้คนรับใช้และทหารในสังกัดออกมายืนเรียงแถวรอต้อนรับแขกที่ได้รับเชิญอย่างเป็นระเบียบ
ทันทีที่รถม้าจอดสนิท ลูคัสก็รีบถือกล่องของกำนัลลงจากรถม้า แล้วยืนรอไซรัสด้วยท่าทีเคารพยิ่ง
“ไซรัส เจ้าของกิจการอัญมณีและแพรพรรณ” ไซรัสแนะนำตัวสั้นๆ ให้ชายเครางามที่ดูคล้ายจะเป็นหัวหน้าคณะต้อนรับแขก แล้วชายคนนั้น ก็ขานชื่อเขาเสียงดังกังวาน
“ไซรัส เจ้าของกิจการอัญมณีและแพรพรรณ ผู้ปราดเปรื่องและกว้างขวาง”
ประโยคนั้นดึงความสนใจจากแขกเหรื่อได้ทั้งงาน
ไม่ทันที่คนรับใช้ชายจะนำทางไซรัสเดินเข้าข้างใน นายทหารร่างท้วมที่เคยได้รับแหวนเพชรเป็นของกำนัลก็รีบปราดเข้ามาจับมือทักทายเขาอย่างสนิทสนม
“มาเสียที” เขาสวมกอดไซรัสราวกับเป็นมิตรสหายที่รักใคร่กันมานาน “ไป ไปพบท่านเจ้ากรมการคลังกับคนอื่นๆ กัน ใครใครก็อยากรู้จักคุณทั้งนั้น” ก้าวขาไปได้สักพัก ชายร่างท้วมก็ดูคล้ายจะนึกบางอย่างขึ้นได้ “ผมชื่อโรเบิร์ต โรเบิร์ต เมอร์สัน คุณเรียกผมโรเบิร์ตก็ได้”
ใบหน้านิ่งเฉยดั่งหน้ากากยิ้มน้อยๆ แทนการรับคำ
เจ้าของกิจการ ‘ผู้ปราดเปรื่องและกว้างขวาง’ ปล่อยให้โรเบิร์ตพาเขาไปแนะนำให้ เจ้ากรมการคลัง วิลสัน วิลส์ตัน และชนชั้นสูงคนอื่นๆ ด้วยความเต็มใจ เขามอบกล่องของกำนัลให้เจ้าของงานในวินาทีที่ทุกคนเข้ารุมล้อม ส่งผลให้เกิดเสียงฮือฮาดังก้องยามขุนคลังวัยสามสิบปลายๆ เปิดกล่องไม้ หยิบของข้างในออกมา
“ทับทิมนี่ยังไม่ได้เจียระไนรึ?” ขุนนางผู้ยังดูหนุ่มแน่นถามอย่างอดไม่ได้
“ครับ ตอนผมได้ทับทิมก้อนนี้มา มันก็กลมสวยเนื้อใสแบบนี้อยู่แล้ว”
“ล้ำค่าเกินไป” ท่านเจ้ากรมการคลังเก็บทับทิมก้อนใหญ่ลงกล่องไม้แล้วส่งคืนให้เจ้าของ แต่ไซรัสก็รู้วิธีเล่นเกมนี้ดี
หากจะมอบของกำนัลให้ขุนนางใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล ก็ต้องทำให้การกระทำนั้นดูสมเหตุสมผล มีเหตุอันควรให้ผู้รับรับของไว้...
“ถือเสียว่านี่เป็นสิ่งที่ผมส่งเข้าร่วมระดมทุน” ไซรัสเอ่ยด้วยท่าทีสุขุม “แม้เป็นเพียงพ่อค้า แต่ผมก็พอรู้มาว่าตอนนี้สถานการณ์แถบชายแดนน่ากลัวนัก เพื่อป้องกันชายแดนและกวาดล้างพวกเผ่าพันธุ์โบราณน่าหวาดหวั่นในดินแดนเร้นลับหลังแนวเขาต่อไปในอนาคต เราต้องใช้ทุนทรัพย์ไม่น้อย”
“คุณช่างมีน้ำใจคิดถึงอาณาจักร” ท่านเจ้ากรมการคลังมองเขาด้วยแววตาชื่นชม
ขุนนางใหญ่ส่งกล่องทับทิมให้โรเบิร์ตนำไปเก็บ ก่อนจะรับช่วงดูแลแนะนำพ่อค้าหนุ่มให้คนอื่นๆ รู้จักในฐานะ ‘สหาย’
ไซรัสมิได้รังเกียจพฤติกรรมสนิทสนมนี้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลดี และเขาก็พอใจจะทำความรู้จักกับทุกคนภายใต้การแนะนำอย่างยกยอจากเจ้าของงาน
