บทที่ 161 หยุดนะคะ!

อัยน์นามองแสงอาทิตย์ยามเช้าสว่างสวยซึ่งส่องลอดผ้าม่านสีดำหนาทึบเข้ามาเพียงน้อยนิดด้วยความหงุดหงิด ร่างอ้อนแอ้นพยายามบิดตัวให้หลุดจากการกอดรัด แต่ดูเหมือนท่อนแขนแข็งแกร่งยิ่งกว่าซี่เหล็กจะรวบตัวเธอไว้อย่างมั่นคง

“สอนไว้ว่ายังไง? ” น้ำเสียงเข้มขรึม กับลมร้อนๆ ที่ราดรดหลังหู ทำเอาคนโดนรวบตัวจากด้า...