บทที่ 200 ลากตัว

ท่านผู้หญิงตวัดหางตามองเธอ เมื่อเห็นว่าเธอยังเอาแต่ส่งยิ้มให้ แววตาจริงใจ ดวงตาท่านผู้หญิงเจ้ากรมการเมืองก็พลันปรากฏริ้วคลื่นความกระอักกระอ่วน ทั้งอย่างนั้น หล่อนยังคงนั่งตัวตรง เชิดหน้าไว้ “ช่างเถอะ” หล่อนว่า “เรื่องมันก็ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้แล้ว ใช่ว่าฉันอยากเกลียดใครไปจนตายเมื่อไหร่”

เพียงได้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ