บทที่ 95 หายใจโล่งคอ

ความเงียบงันในห้องหอดำเนินไปได้ไม่เท่าไหร่ พ่อค้าตรงหน้าก็คว้ามือเธอขึ้นแปะแผงอก คล้ายจะบอกให้รีบปลดกระดุมปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้เสียที อัยน์นาจึงต้องขยับมือทำตามที่เขาต้องการอย่างช่วยไม่ได้

เนิ่นนานนัก กว่าที่นิ้วมือเล็กๆ เรียวสวยจะปลดกระดุมได้ครบทุกเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและหน้าท้องมีกล้ามเนื...