บทที่ 1 กลับบ้านเกิด

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนพิงขอบระเบียงในคอนโดสุดหรูของตัวเอง สายตาทอดมองไปยังภาพเบื้องหน้า รัฐนิวยอร์ก เป็นรัฐที่อยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของอเมริกา ซึ่งเป็นประเทศมหาอำนาจอันดับต้น ๆ ของโลก ธุรกิจที่สำคัญของนิวยอร์กคือ การเงิน การธนาคารและการสื่อสาร เขาคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เลือกมาเรียนที่นี่

ชายหนุ่มโคลงศีรษะเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตัวเองในอดีต เขาเป็นเพียงคนไทยที่ได้ทุนมาศึกษาต่อระดับปริญญาตรีและปริญญาโทในต่างประเทศพร้อมกับเพื่อนสนิท ก่อนจะได้รับโอกาสเป็นนายแบบและจับผลัดจับผลูเซ็นสัญญาในสังกัดวงการบันเทิงอันดับหนึ่งของอเมริกา

หลังจากนั้นเขาก็มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งกว่าพลุแตก เมื่อเรียนจบ เพื่อนเขาก็เลือกที่จะกลับไปดูแลน้องสาวและกิจการครอบครัวที่ประเทศไทย ส่วนเขา... เขาเลือกที่จะทำงานที่นี่ต่อ ซึ่งงานนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มได้เรียนรู้วงการมายาและวงการสื่อแทบทุกด้าน

เวลาผ่านไป 5 ปี ด้วยอายุย่างเข้า 27 เหมือนทุกอย่างของชีวิตเข้าสู่ช่วงอิ่มตัว เขาเริ่มเบื่อที่นี่ เบื่ออาชีพในวงการมายาที่หลอกลวง เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงเพื่อนสนิทซึ่งเป็นคนที่เข้าใจเขาทุกอย่าง

แม้งานในวงการบันเทิงจะทำเงินเข้ากระเป๋ามากมายมหาศาล แต่ความจริงที่ว่า... ‘อยู่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าอยู่ที่บ้าน’ นั้นคอยตอกย้ำให้เขาคิดถึงเมืองไทยยามท้อถอย คิดถึงอ้อมกอดพ่อแม่ที่คอยประคับประคองตอนพายุแห่งปัญหาพัดกระหน่ำไม่ให้ตัวเองล้มลง คิดถึงเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข คิดถึงชีวิตอิสระที่ไม่ต้องมีปาปารัสซี่คอยวิ่งตามถ่ายรูป ระรานชีวิตส่วนตัวจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร บางที... เขาอาจคิดผิดที่เลือกเข้ามาทำงานในวงการนี้ก็เป็นได้

ชายหนุ่มหันหลังเดินกลับมานั่งที่เตียงกว้าง ความนุ่มของผ้าปูที่นอนจากฝ้ายอียิปต์ทำให้เขาอยากทิ้งตัวลงพักผ่อน เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับตัวเองเป็นครั้งที่ร้อยของวัน สายตาคมเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่บนหัวเตียง เขาเอื้อมมือไปหยิบมันมันขึ้นมาดูอีกครั้ง

แผนงานการก่อตั้งนิตยสาร ‘Nature of Life’ นิตยสารที่ตนร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิท ซึ่งตอนนี้แผนงานคร่าว ๆ ร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือให้เขากลับไปดูงานทั้งหมดในเร็ว ๆ นี้ ชายหนุ่มวางแฟ้มเอกสารไว้บนแผงอกกว้าง ดวงตาคมเริ่มปรือลงด้วยความอ่อนเพลีย ก่อนจะหลับไปในที่สุด