บทที่ 10 อย่ามาดูถูกฝีมือกันเกินไป
“มันจะดูถูกฝีมือฉันมากเกินไปแล้วนะ ถ้าไม่เห็นงานของฉันก็อย่ามาพูดอย่างนี้ คนอย่างฉันไม่มีคำว่าทำงานพลาด!” อลินขึ้นเสียงใส่ด้วยความโมโห อลันนั่งอึ้ง ไม่คิดเหมือนกันว่าเพื่อนตัวเองจะพูดอย่างนี้กับน้องสาว
“ฉันไม่เชื่อ จนกว่าได้จะเห็นด้วยตาจริงๆ ถ้าเธอมั่นใจว่าคนอย่างเธอไม่มีทางทำงานพลาด ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอไม่ได้มีดีแต่พูด” ปัณวิทย์ส่งสายตาท้าทายมาให้ มีหรือที่อลินจะยอม เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างอวดดี
“ก็ได้! ฉันตกลงทำงานกับคุณก็ได้ คนอย่างฉันไม่ยอมให้ใครมาดูถูกง่ายๆ อย่างนี้หรอก” อลินพูดเสียงดัง ปัณวิทย์พยักหน้าเชิงรับรู้ เขาตีสีหน้าเคร่งขรึม
“ก็ลองดู บอกไว้ก่อนนะว่าทำงานกับฉัน ถ้าทำดี ก็ได้เยอะ แต่ถ้าไม่ดี ฉันไล่ออก แล้วฉันก็ไม่สนด้วยว่าเธอจะเป็นน้องสาวเพื่อนฉันหรือเปล่า การทำงาน ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง ทำดีก็ว่าดี ทำไม่ดีก็ว่าไม่ดี” ปัณวิทย์พูดเน้นในประโยคสุดท้าย ยิ่งทำให้อลินเดือดพล่าน แต่ทำอะไรไม่ได้ จึงเตะป้าบเข้าที่ขาคนพูดด้วยความโมโห เพราะเป็นใต้โต๊ะอลันเลยไม่รู้ว่าอลินทำอะไรลงไป ปัณวิทย์สะดุ้ง แต่พยายามเก็บสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดเอาไว้
“ก็ได้ แล้วคุณจะได้รู้ ว่าคนอย่างฉันไม่ได้มีดีแค่พูด”
อลันมองหน้าสองคนไปมา นี่มันอะไรกัน เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ตามจีบให้อลินทำงานมาตั้งนานสองนาน ยัยน้องสาวตัวดียังไม่มีทีท่าจะสนใจ แล้วจู่ๆ ปัณวิทย์มาถึง ใช้ไม้ไหนไม่รู้อลินถึงได้ยอมทำงานให้อย่างง่ายดายขนาดนี้ อาจเป็นเพราะคำดูถูกที่ปัณวิทย์จงใจแกล้งพูดยั่วให้อลินโมโห อลินก็ยุขึ้นเสียด้วย อลันมองหน้าปัณวิทย์ที่หันมาซ่อนรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ให้ตายเถอะ! คบมาเป็นเพื่อนก็หลายปี ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าปัญวิทย์เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการขนาดไหน ทำไมเขาถึงลืมคิดเรื่องนี้ไปได้
“ก็ดี ฉันจะคอยดู” ปัณวิทย์พูดทิ้งท้ายก่อนจะลงมือรับประทานอาหาร สำหรับเขามันเป็นมื้อที่อร่อยที่สุด แต่สำหรับเธอแล้ว แค่ขนมจีบลูกเดียวยังไม่อยากกิน!
“บ้าที่สุด!” อลินสบถลั่นหลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มอย่างแรง อลันเดินตามหลังเข้ามาเห็นอาการน้องสาวแล้วก็ส่ายหัวระอา คิดว่าตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะคุยกัน จึงเลี่ยงตัวออกมาเพื่อขึ้นห้องนอนตัวเอง กะว่าจะอาบน้ำให้ชื่นใจ แต่เสียงแหลมๆ ที่เจ้าตัวพยายามจะข่มให้ห้าวก็ลอยขึ้นมากระทบโสตประสาทจนน่าเวียนหัว
“พี่ลัน!”
อลันเบรกกระทันหัน เขาหันตัวไปหาหญิงสาวที่นั่งหน้าบูดเหมือนตูดลิงด้านหลัง
“มีอะไร”
ชายหนุ่มพยายามเซฟคำพูดตัวเองให้มากที่สุด ไม่อยากหลุดอะไรออกไป เพราะกลัวใจน้องสาวจะโวยวายจนบ้านพัง
“ลินไม่ชอบเพื่อนพี่เลย ให้ตายสิ... ปกติเขาเป็นคนที่ชอบดูถูกคนอย่างนี้เหรอ” อลินถาม อลันหยุดคิดก่อนส่ายหัวดิก
“ไม่นี่นา อย่าคิดมากน่า เพื่อนฉันมันก็เป็นอย่างนี้แหละ จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอก”
“ไม่มีอะไร? แน่ใจเหรอว่าไม่มีอะไร นี่บอกไว้ก่อนเลยนะ ทำงานก็คือทำงาน ถ้ามาก่อกวนลินล่ะก็ ลินจะไม่ไว้หน้าเลยสักนิด” อลินขู่ฟ่อ อลันรีบพยักหน้าหงึกๆ เพราะตอนนี้เขาง่วงนอนเต็มทน อยากจะขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มๆ เต็มแก่แล้ว
“อื้อ... เอาไว้ถ้ามันก่อกวนก็จัดการมันได้เลยละกัน ฉันไปอาบน้ำนอนก่อนนะ ง่วงจะแย่” อลันหาวหวอด พูดจบก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องทันที ทิ้งให้หญิงสาวนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวข้างล่าง
“ทำมาเป็นพูดดี คอยดูเถอะ เห็นฝีมือกันแล้วจะพูดไม่ออก!”
อลินหมายมาดไว้ในใจ คนอะไร ปากเสียชะมัด นิสัยก็แย่ สิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุดคือการดูถูกคนอื่นและปัณวิทย์เป็นผู้ชายที่มีนิสัยแบบนั้น!
