บทที่ 109 หนี!

อลินเดินมาถึงหลังบ้าน เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มาถึงครึ่งทางแล้ว ประตูบานเล็กหรือที่เธอเรียกว่าช่องหมาลอดมีสนิมเขลอะ เธอค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เพราะเสียงเอี๊ยดอ๊าดอาจทำให้คนอื่นได้ยิน เธอมุดออกไปยังด้านนอกได้สำเร็จ ดวงตาโตมองหาแท็กซี่ที่เธอนัดแนะไว้

อลินรอไม่ถึงหนึ่งนาทีรถแท็กซี่ก็มาจอดรับ...