บทที่ 14 วงการบันเทิงอ่ะเนอะ
“วันนี้ทำไมไม่ชวนพัชรมาด้วยล่ะ เห็นว่ามันเป็นผู้ช่วยแกไม่ใช่เหรอ” อลันเอ่ยถามน้องสาวขณะที่นั่งรับประทานอาหารในร้านเล็กๆ ใกล้กับบริษัท
“วันนี้มันไม่ว่างฮะ ลินว่าจะชวนมาประชุมพรุ่งนี้ ยังไงก็ต้องไปตากด้วยกัน จะได้รู้งาน”
“อืม... ดีแล้ว ความจริงแล้วมันก็มีความสามารถเกินกว่าที่จะมาเป็นผู้ช่วยเธอไม่ใช่เหรอ ทำไมมันยังพอใจที่ทำงานอย่างนี้อยู่วะ” อลันถามอีกครั้งด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ เพราะได้ข่าวว่าพัชรเรียนได้เกียรตินิยมอันดับ 1
“ก็ไม่รู้มันเหมือนกัน แต่ช่างเถอะ มาเป็นผู้ช่วยลินก็ดี จะได้ไม่ต้องแบกของหนักๆ คนเดียว”
“แกนี่ก็...”
อลันกำลังจะหันมาพูดกับอลิน แต่แล้วก็ต้องนิ่งไปเพราะสายตาชายหนุ่มไปหยุดที่ผู้หญิงรูปร่างบอบบางแต่เซ็กซี่เร้าใจ อลันอ้าปากค้าง เพราะเจ้าหล่อนกำลังยืนจูบอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่งหน้าร้านอาหาร ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ปัณวิทย์เลือกมานั่งโต๊ะริมกระจก อลินหันไปมองตามสายตาของอลัน แล้วก็ต้องถอนหายใจ
“ลินบอกแล้ว ว่าอย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เชื่อ”
“บ้าแน่ๆ ฉันทำงานเยอะจนตาฝาดไปใช่ไหม”
“ตาแกไม่ได้ฝาดหรอก” ปัณวิทย์พูดเสริม
“แต่น้องมายด์ที่ฉันรู้จักไม่ใช่ผู้หญิงแบบนี้สักหน่อย หรือว่าจะเป็นหน้าคล้าย หรือน้องมายด์มีฝาแฝด”
อลันยังเพ้อไม่หยุด เหมือนเขาจะรับไม่ได้ที่เห็นผู้หญิงที่เขาหมายมาดจะจีบเป็นแฟนมาทำประเจิดประเจ้อในที่สาธารณะ
“มายด์ไม่ได้มีฝาแฝด พี่ลันจะเอาอะไรกับผู้หญิงคนนี้ ลินบอกแล้วใช่ไหม ว่านางแบบน่ะ... จะโด่งดังคับฟ้าภายในเวลาไม่กี่เดือน มันเป็นไปไม่ได้หรอก ภายใต้หน้ากากที่ใสซื่อบริสุทธิ์ เค้าก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกชื่อเสียงและเงินทอง” อลินพูดอย่างปลงๆ คำพูดของอลินทำให้ปัณวิทย์ต้องประเมินเธอเสียใหม่...
ใช่... เขารู้ดีว่าวงการมายามันมีอะไรที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น ยิ่งสมัยนี้ ผู้หญิงสวย ๆ หาง่ายยิ่งกว่าปลาที่ตลาด แค่ไม่พอใจส่วนไหนของร่างกายก็ศัลยกรรม เขาเองก็ไม่ได้อคติกับผู้หญิงที่ทำศัลยกรรม แต่หลังจากแต่ง เสริม ทำให้สวยแล้วก็เข้าวงการมายา การแข่งขันสำหรับผู้หญิงนั้นสูงยิ่งกว่าผู้ชายหลายเท่า จึงทำให้พวกหล่อนต้องใช้วิธีการสกปรกเพื่อแลกกับโอกาส
“ฉันไม่อยากจะเชื่อ ให้ตายเถอะ... ฉันรับไม่ได้” อลินเองก็เห็นใจอลัน เพราะอลันพยายามทุ่มเทเพื่อที่จะได้จีบผู้หญิงหน้าตาใสซื่อคนนั้น
“ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าเพียงพอกับแกหรอก เชื่อฉันสิ” ปัณวิทย์พูดปลอบ ซึ่งมันก็ยังไม่ทำให้ใบหน้าซีดๆ ของอลันดีขึ้น คำปลอบโยนของปัณวิทย์มันทำให้อลินรู้สึกจั๊กจี้ในอกยังไงก็ไม่รู้ เธอจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
วันต่อมาอลันพาอลินและพัชรมาประชุมกองบรรณาธิการเพื่อเริ่มงานแรก อลินดูกระตือรือร้นต่างจากเดิมมาก ปัณวิทย์ได้แต่สังเกตหญิงสาวอยู่ห่างๆ แม้จะพอรู้มาบ้างว่าเธอมีความสามารถ แต่เขาก็ยังไม่ค่อยวางใจเรื่องความรับผิดชอบเท่าไหร่นัก ยิ่งเห็นว่าอลันคอยให้ท้ายและตามใจอลินเสียหมดทุกอย่าง ยิ่งทำให้เขาต้องคิดเรื่องความรับผิดชอบงาน ความกระตือรือร้นมากเป็นพิเศษ
แต่ดูเหมือนว่าการเริ่มงานครั้งจะเป็นไปด้วยดี อลินไม่ได้มีความรู้เฉพาะการถ่ายภาพอย่างเดียว แต่เธอมีความรู้ในด้านงานเขียนสารคดี ระบบงานบรรณาธิการ มีไอเดียดีๆ ในเรื่องของการจัดวางรูปเล่ม ที่ไม่ได้คำนึงถึงความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่ต้องคำนึงถึงรูปแบบที่คงไว้ซึ่งแบบแผนและเอกลักษณ์ด้วย
