บทที่ 142 เต้นรำพร่ำบอกรัก

เมื่อพูดคุยกันได้สักพัก พัชรก็ขอตัวเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้สองสามีภรรยายืนรับแขกอยู่หน้างาน พอถึงเวลาอันสมควร ปัณวิทย์กับอลินก็ออกไปยืนบนเวทีเล็กๆ ประดับด้วยดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์หลายชนิด ไม่ว่าเวลาจะผ่านมาหลายปี แต่อลินก็ยังเขินอายทุกครั้งที่ต้องยืนเคียงข้างและสบตาสามีหนุ่มต่อหน้าสาธารณะชน ปัณวิทย...