บทที่ 16 ฝากฝัง
อลันถามถึงโฆษณาที่จะเอามาลงในนิตยสาร บรรณาธิการฝ่ายโฆษณาที่มีผู้หญิงแต่งตัวมีภูมิฐานและน่าเชื่อถือรีบตอบ
“นงได้รับโฆษณาเพิ่มอีก 2 ชิ้นค่ะ เขาแสดงความต้องการที่จะลงโฆษณาให้กับนิตยสารเรา เพราะเห็นว่านิตยสารฉบับนี้เป็นของคุณปัณซึ่งเคยเป็นนายแบบชื่อดังจากอเมริกา อาจจะเป็นความชอบส่วนตัวหรือเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ” นงคราญรายงานความคืบหน้าให้ที่ประชุมได้รับทราบ
“ดีมาก ชื่อเสียงนายนี่ขายได้เกินคาดจริงๆ ว่ะ” อลันหันไปสะกิดปัณวิทย์ที่ยังให้ความสำคัญกับเอกสารตรงหน้ามากกว่าการชื่นชมชื่อเสียงจอมปลอมนั่น
“ก็ดีแล้ว ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะบริหารยังไงให้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ เราจะต้องศึกษาแผนการตลาดและวางยุทธศาสตร์ตลอดเวลา” ปัณวิทย์พูด อลินฟังคำพูดอันสวยหรูของปัณวิทย์แล้วก็แอบเบะปากหมั่นไส้คนมาดเยอะ
“ส่วนฝ่ายส่งเสริมการขายฝากเอากลับไปคิดเป็นการบ้านด้วยนะครับว่าเราควรจะทำยังไงกันต่อไป วันนี้เราก็ประชุมกันมานานแล้ว ขอพักไว้เท่านี้ก่อน หลังกลับมาจากตากค่อยว่ากันอีกที”
อลันตบมือเรียกความสนใจ เมื่อเห็นว่าพนักงานคนอื่นๆ ต่างอ่อนเพลียกันพอสมควร การประชุมเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ 8 โมงเช้าจนตอนนี้ก็บ่ายสองโมงแล้ว อลินลูบท้องบ่นกระปอดกระแปดให้พัชรฟัง
“ฉันหิวข้าว”
อลินเริ่มงอแงเหมือนเด็ก พัชรยิ้มหวานอ่อนโยนให้ เขาลูบศีรษะอลินเล่น การกระทำดังกล่าวสร้างความแปลกใจให้ปัณวิทย์ไม่น้อย ปัณวิทย์หันไปหาอลันเพื่อจะถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างอลินกับพัชร แต่อลันก็มัวแต่ง่วนจัดเอกสารเสียจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองอะไรทั้งสิ้น ทิ้งให้ปัณวิทย์ต้องคิดเอาเองว่าสรุปแล้วความสัมพันธ์ระหว่างอลินกับพัชรเป็นยังไงกันแน่ รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเขาสักเท่าไหร่ แต่หัวใจเขากลับเรียกร้องให้สืบหาความจริงให้ได้ หรือบางที... เขาอาจจะใส่ใจกับอลินมากเกินไป
“ไอ้ปัณ... ยังไงพรุ่งนี้ฉันขอฝากอลินด้วยนะ ฉันไปด้วยไม่ได้ ต้องจัดการเคลียร์ออฟฟิศให้เรียบร้อย” อลันหันมาพูดกับปัณวิทย์ เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ตอนแรกเขาเข้าใจว่าอลันจะไปจังหวัดตากด้วยกัน
“อ้าว...?”
“เมื่อกี๊ฉันลืมบอก ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะไปด้วย เป็นห่วงอลินมัน แต่เห็นแกไปแล้วฉันค่อยวางใจ ฝากดูแลมันหน่อยนะ ถึงมันจะปากเสีย นิสัยไม่ดี แต่เรื่องงานมันใช้ได้ทีเดียว”
อลันฝากฝังน้องสาวคนเดียวไว้ให้ปัณวิทย์ดูแล ปัณวิทย์ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ใช่ว่าจะรังเกียจรังงอนอะไร แต่เจ้าตัวจะยอมให้เขาดูแลหรือเปล่านี่สิ เขาชักไม่มั่นใจ
“ถ้าน้องสาวนายยอมให้ฉันดูแล... ก็คงจะไม่มีปัญหา” ปัณวิทย์ทำหน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม อลันหัวเราะเพราะสีหน้าเพื่อนสนิทที่ดูจะเครียดเสียยิ่งกว่าตอนประชุมงานอีก
“จริงๆ แล้วอลินมันไม่ต้องดูอะไรมากหรอก แต่บางครั้งมันชอบงอแงเหมือนเด็ก ฉันก็กลัวว่ามันจะทำให้คนอื่นรำคาญ”
“แล้วนายไม่กลัวฉันรำคาญบ้างหรือ” ปัณวิทย์ย้อนถาม ทำให้อลันต้องยักคิ้วพลางใช้มือลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด
“กลัวไหมเหรอ... ตอนแรกก็กลัวนะ แต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว เพราะฉันรู้ว่าแกรำคาญน้องสาวฉันไปแล้ว จะให้กลัวต่อทำไม”
“แกพูดได้ดีนี่ โอเค... ยังไงฉันจะช่วยดูแลให้ก็แล้วกัน ถ้ามีปัญหาอะไรฉันจะโทรมา”
ปัณวิทย์ยอมรับสภาพ แม้ว่าจะไม่อยากดูแลเด็กนิสัยไม่ดี แต่ลึกๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าที่เขาจะได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของอลินมากขึ้น
