บทที่ 18 ฉันดูแลตัวเองได้
“ถ้าอย่างนั้นกุญแจนี้พี่ฝากไว้ที่น้องลินนะ พวกพี่จะออกไปเปิดหูเปิดตา กว่าจะกลับก็ช่วงค่ำเลย” พี่แหม่มยื่นกุญแจให้หญิงสาว อลินรีบเก็บใส่กระเป๋าเพราะกลัวจะทำหาย
“ถ้าอย่างนั้นทานข้าวเสร็จแล้วช่วยขนของเข้าบ้านพักกันก่อนนะ แล้วค่อยไปเที่ยวกันตามสบาย” ปัณวิทย์บอกทุกคนอีกครั้ง ดูเหมือนการร่วมงานครั้งแรกจะเป็นไปด้วยดี เพราะแต่ละคนที่มานั้นส่วนใหญ่จะเป็นขาลุย ไม่เรื่องมากจู้จี้เท่าไหร่นัก นั่นคือสิ่งที่ทำให้ปัณวิทย์ยิ้มออกทั้งวัน
“เฮ้! อลิน ฉันจะออกไปเที่ยวกับพวกพี่เขาก่อนนะ ไม่ได้มานานแล้ว แกจะเอาอะไรไหม” พัชรตะโกนถามอลินจากด้านล่าง อลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป
“ไม่รู้เหมือนกัน แกอยากซื้ออะไรก็ซื้อมา”
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายไปทำกิจกรรมต่างๆ อลินก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านพัก เธอเห็นปัณวิทย์ยืนอยู่ด้านหลังก็เลี่ยงที่จะไม่พูดด้วย เธอยังจำสายตาโลมเลียของเขาได้ดี เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุด
“ไม่ออกไปเที่ยวกับเขาด้วยเหรอ” ปัณวิทย์ถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้อลินใจเย็นลงนิดหน่อย แต่เธอก็อดที่จะกวนเขากลับไม่ได้
“จะไปหรือไม่ไปแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”
ปัณวิทย์หน้าตึงไปครู่หนึ่ง เขาพยายามฝืนยิ้มและย้ำกับตัวเองว่าต้องใจเย็น
“จะไม่ให้เกี่ยวได้ยังไง ก็พี่ชายเธอเขาฝากเธอไว้กับฉัน ฉันก็ต้องรู้ทุกอย่างว่าเธอจะไปไหน จะทำอะไร จะกิน จะนอนยังไง...”
“พอๆ หยุดได้แล้ว นี่คุณอย่าบ้าจี้ตามพี่ลันไปอีกคนได้ไหม ดูปากฉันดีๆ นะ”
อลินชี้นิ้วไปที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มของตัวเอง ปัณวิทย์ก็ทำตามที่หญิงสาวบอก สายตาชายหนุ่มจับจ้องไปที่ริมฝีปากแดงสดของหญิงสาว ทันใดนั้นเขากลับใจเต้นระส่ำอย่างบอกไม่ถูก
“ฉัน ดู แล ตัว เอง ได้!”
อลินเน้นเสียงในทุกคำพูด แต่คำพูดเหล่านั้นหาได้เข้าหูปัณวิทย์ไม่ เขาได้แต่จับจ้องริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงและลิ้นเล็กๆ ที่อยู่ด้านในมากกว่า จู่ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มก็ร้อนฉ่าขึ้นมาทันที
“อืม ดูแลตัวเองได้ก็ดีแล้ว” ปัณวิทย์พูดอย่างคนเลื่อนลอย อลินพยักหน้าหงึกหงัก รู้สึกดีที่ชายหนุ่มเข้าใจอะไรง่ายขึ้นมาหน่อย
“เฮ้อ ฉันล่ะไม่เข้าใจพี่ลันจริงๆ นี่คุณรู้ไหม ว่าตอนเรียนฉันไปออกค่ายตั้งเป็นเดือนๆ พี่ลันยังไม่เห็นจู้จี้กับฉันขนาดนี้เลย” ปัณวิทย์ยิ้ม เขามองอลินที่ยืนบ่นอย่างกับหมีกินผึ้งข้างๆ
“เขากลัวเธอมาเป็นภาระของคนอื่นมั้ง อย่าลืมว่าชีวิตการเรียนกับการทำงานไม่เหมือนกัน ตอนเรียนเธออาจจะไปตะลอนๆ ที่ไหนก็ได้ จะไปเป็นภาระใคร ก็ยังไม่น่าห่วงเท่ากับตอนทำงานจริง ถ้าเธอทำตัวไม่ดี เป็นภาระของคนอื่นตั้งแต่งานแรก งานต่อๆ ไปก็จะไม่มีใครอยากทำงานกับเธอด้วย”
“เดี๋ยวคุณก็จะรู้ว่าฉันนี่แหละ โปรเฟสชั่นแนลตัวจริงเสียงจริง” อลินพูดโอ้อวดตัวเอง ปัณวิทย์ได้แต่หัวเราะหึหึในลำคอ เขาล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่าโปรเฟสชั่นแนลตรงหน้านี้จะดีแต่พูดหรือเปล่า
