บทที่ 19 ทะเลาะกัน ครั้งสุดท้าย?
เวลาสองทุ่มตรง ทีมงานทุกคนก็มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันในบ้านพัก ปัณวิทย์เป็นกันเองกับทุกคน เขาคุยเล่นสนุกสนาน แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่ทีมงานมาออกกองนอกสถานที่ก็ตาม ปัณวิทย์นั่งบนพื้นเช่นเดียวกับคนอื่นๆ พร้อมกับแจกเอกสารให้ทุกคนได้ดู
“พรุ่งนี้ตอนเช้ามืดเราจะเดินทางไปที่น้ำตกโดยรถยนต์ ยังไงคืนนี้เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม อลิน... เธอมีไอเดียเกี่ยวกับการถ่ายแบบยังไงบ้าง” ปัณวิทย์หันมาถามอลินที่กำลังนั่งกินขนมอย่างสบายใจเฉิบ ก่อนหน้านี้ทางทีมงานได้ประชุมกันแล้วว่านิตยสารฉบับเปิดตัวจะให้ปัณวิทย์มาถ่ายแบบลงปกโดยใช้ตรีมธรรมชาติแห่งชีวิต
อลินเคยรับงานถ่ายแบบและเคยมาเที่ยวที่นี่หลายครั้งได้วางแผนงานไว้เรียบร้อย เธอหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ที่เธอเคยมาเที่ยวมากางให้ทุกคนได้ดู นิ้วเล็กๆ จิ้มไปตามรูปภาพและอธิบายด้วยน้ำเสียงใสๆ ปัณวิทย์ตั้งอกตั้งใจฟังหญิงสาวพูดเจือแจ้ว เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ได้แต่นั่งฟังตาปริบๆ
“ที่ลินคิดมาทั้งหมดจะเป็นถ่ายภาพในตอนเช้ามืดที่แสงยังสลัวๆ ท่ามกลางน้ำตก ป่าเขาลำเนาไพร ชุดที่เตรียมมาจะเป็นแบบผจญภัย เดินป่า ทำนองนี้ ส่วนการแต่งหน้า...” อลินเว้นวรรค แล้วชะโงกหน้าไปจ้องปัณวิทย์ในระยะใกล้ ชายหนุ่มนั่งนิ่งขรึมเพราะเขาสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก
“คงไม่ต้องแต่ง เพราะตรีมนี้เราเน้นที่ธรรมชาติ หน้าตาก็ต้องธรรมชาติ” เธอดึงตัวเองกลับไปนั่งลงที่เดิมแล้วพูดต่อ
“ลินอยากให้ทีมงานทุกคนช่วยดูเรื่องความปลอดภัย เพราะที่นี่เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า บางรูปเราต้องให้คุณปัณลงไปยืนในน้ำหรือบริเวณต่างๆ ที่อาจเสี่ยงต่อสัตว์ที่มีพิษ เราจะต้องช่วยกันดูเป็นหูเป็นตาให้” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับอลิน ปัณวิทย์อมยิ้มที่มุมปาก เพิ่งจะรู้ว่าอลินก็เป็นคนละเอียดรอบคอบดีเหมือนกัน
“พรุ่งนี้อาจจะเหนื่อยหน่อย ลินจะให้ถ่ายเสร็จภายในพรุ่งนี้เลย เพราะเรามาแค่สามวัน ถ้างานผิดพลาดยังไงจะได้แก้ทัน” อลินพูดจบก็ดื่มน้ำผลไม้แก้กระหาย
“ส่วนเรื่องข้อมูล พรุ่งนี้ผมจะขอตัวปุยฝ้ายลงพื้นที่ไปเก็บรายละเอียดจากสถานที่อุทยาน รวมถึงชาวบ้านในละแวกนี้ครับ” พี่แหนบรายงานความคืบหน้าหลังจากที่วางแผนงานไว้เรียบร้อย
“ดีมากครับ” ปัณวิทย์จดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงในสมุดบันทึก พัชรนั่งนิ่งๆ เพราะไม่รู้จะแสดงความคิดเห็นอะไรดี เขามาเป็นเพียงผู้ช่วยอลินเท่านั้น
“หลังจากงานนี้เสร็จ ลินจะขออยู่ที่นี่ต่อสักพัก...” อลินพูดเปรยๆ แต่ทำให้สองหนุ่มหันมามองขวับโดยพร้อมเพรียงกัน
“ให้ฉันอยู่ด้วย!” ปัณวิทย์และพัชรพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทำให้ทีมงานต่างมองด้วยความสนใจ อลินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“ไม่ต้องๆ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้”
“ไม่ได้!” ปัณวิทย์สวนกลับทันควัน อลินทำหน้าย่นด้วยความเบื่อหน่าย
“ทำไมถึงไม่ได้” อลินถามกลับเสียงเขียว เธอเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
“เพราะอลันฝากเธอไว้กับฉัน”
“โอ๊ย! อย่าบ้าจี้ตามพี่ลันไปอีกคนได้ไหม ฉันบอกแล้วไงว่าฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้ ฉันไม่ได้ไปกระโดดน้ำตกตายสักหน่อย อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กอายุห้าขวบจะได้ไหม” อลินโวยวาย ทีมงานทุกคนนั่งหน้าเจื่อน แน่นอนว่าพวกเขาไม่คิดจะขึ้นเสียงกับเจ้านายอยู่แล้ว คงจะยกเว้นอลินไว้สักคน เพราะเธอเป็นถึงน้องสาวของเจ้านายพวกเขานี่
“ก็มันเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ ที่เธอเหมือนเด็กอายุห้าขวบ” ปัณวิทย์ก็ตอบกลับอย่างไม่ลดละ แต่นั่นมันทำให้อลินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“พูดอย่างนี้อยากเจอดีใช่ไหม!”
อลินพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อชายหนุ่มอย่างไม่เกรงใจ ทำให้พัชรต้องดึงตัวอลินออกมา ปัณวิทย์ไม่โกรธอลินกลับยิ้มที่มุมปากอย่างที่เขาชอบทำ มันยิ่งทำให้อลินโมโหหนักเข้าไปอีก
