บทที่ 20 จะอะไรกันนักกันหนา!
“เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมจะอยู่กับอลินเอง คุณปัณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” พัชรรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย เขารู้ดีว่าสาเหตุที่อลินจะอยู่ต่อเพราะต้องการเก็บรายละเอียดงานและหาข้อมูลเขียนสารคดีให้รอบคอบ แต่คนส่วนใหญ่มักไม่เข้าใจในสิ่งที่อลินทำนัก เพราะเธอค่อนข้างจะเป็นคนอารมณ์ศิลปินอยู่พอสมควร
“ยังไงก็ไม่ได้” ปัณวิทย์ยังคงยืนยันคำเดิมอยู่ เขาไม่สนใจว่าอลินจะอยู่ที่นี่ต่อทำไม แต่ถ้าเขาพูดไปแล้วว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ เขารับปากกับอลันไว้แล้วว่าจะดูแลอลินให้ดีที่สุด เขาไม่อยากเป็นคนที่เสียคำพูด
“โว้ย! จะอะไรกันนักกันหนาวะ” อลินโวยวายผิดผู้หญิงธรรมดา เธอเดินออกไปจากบ้านพักด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น พัชรมองตามอลิน เขาทำท่าจะเดินออกไปตาม แต่ถูกปัณวิทย์รั้งไว้เสียก่อน
“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปเอง”
ปัณวิทย์ห้ามไม่ให้พัชรเดินตามอลินออกไป พัชรหงุดหงิดในใจแต่เก็บซ่อนอาการไว้เป็นอย่างดี เขาทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม ทีมงานทั้งหมดไม่มีใครพูดอะไรนอกจากนั่งมองตากัน ปัณวิทย์เดินออกไปด้านนอกเห็นอลินยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวก็เดินเข้าไปหาโดยไม่กลัวว่าจะโดนหญิงสาวเหวี่ยงใส่อีก
“ถ้าจะอยู่ที่นี่ต่อ ฉันก็จะอยู่ด้วย”
อลินหันขวับมามองตาเขียว เธอเบะปากใส่ปัณวิทย์อย่างเด็กเอาแต่ใจ
“ฉันบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องไง พูดไม่รู้เรื่องหรือไง” อลินยังเถียงปัณวิทย์ต่อ ชายหนุ่มพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ แม้ว่าลึกๆ เขากำลังหาวิธีลงโทษหญิงสาวตรงหน้านี้อยู่ก็ตาม เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าอลันเลี้ยงน้องสาวของตัวเองอย่างไรถึงได้ออกมาพูดยากพูดเย็นขนาดนี้
“ไหนเธอลองบอกเหตุผลที่เธอจะอยู่ที่นี่ต่อสิ” ปัณวิทย์ถามอลินด้วยน้ำเสียงนิ่งเนิบ ทำให้อลินใจเย็นลงบ้าง อย่างน้อยเขาก็ไม่ทะเลาะกับเธอด้วย มีแต่เธอคนเดียวที่ทะเลาะกับเขา อลินนิ่งไปสักพัก
“ว่าไงล่ะ เงียบทำไม” ชายหนุ่มซักไซ้หญิงสาว เธอเม้มปากแน่นเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่
“ถ้าไม่บอก ฉันจะคิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่ต่อเพราะอยากเที่ยว” ปัณวิทย์เริ่มกดดันอลิน
“โธ่โว้ย!” อลินสบถอย่างขัดใจ เธอจ้องหน้าเขาตาเขม็ง ปัณวิทย์ยักคิ้วเป็นเชิงถามอีกครั้ง
“ก็ได้ๆ บอกก็ได้ ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อเพราะอยากเก็บรายละเอียดงานแล้วเช็คงานที่ถ่ายเสร็จ ถ้าตรงไหนต้องแก้จะได้ไม่ต้องมาอีก แค่นั้นแหละ” ปัณวิทย์ทำหน้าสงสัย เพราะท่าทางของเธอนั้นถ้าให้บอกว่าอยากอยู่เที่ยวต่อยังจะน่าเชื่อถือกว่าอีก
“ฉันคิดแล้ว ว่าถ้าบอกไปคุณก็ไม่เชื่อ” อลินพูดด้วยน้ำเสียงสะบัดเหมือนคนแอบน้อยใจ ปัณวิทย์ยิ้มอ่อนโยนแล้วเอามือลูบศีรษะเธอเบาๆ ทำให้อลินต้องหันหน้ามามองเขาอีกครั้งด้วยความชั่งใจ
“ฉันเชื่อเธอ”
คำตอบของปัณวิทย์ทำให้อลินแปลกใจไม่น้อย ใบหน้านวลของเธอขึ้นสีระเรื่อ
“แต่ฉันจะต้องอยู่กับเธอด้วย เข้าใจไหม”
ประโยคถัดมาทำให้อลินหมดอารมณ์ เธอถอนหายใจเสียงดังด้วยความขัดใจ
“ไม่เข้าใจ!”
“ทำไมเธอถึงดื้อขนาดนี้นะ” ปัณวิทย์บ่นเหมือนคนแก่ ความอดทนเขาเกือบจะขาดสะบั้นลงเต็มทีแล้ว
“แล้วทำไมคุณถึงดื้อขนาดนี้ล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว คุณเองก็ต้องกลับไปเคลียร์งานอีกเยอะแยะ จะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่กับฉันทำไม แล้วฉันก็ยังไม่มีกำหนดที่จะกลับด้วย อาจจะอยู่ที่นี่อีกสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ก็ได้” อลินพยายามพูดด้วยเหตุผล แต่ปัณวิทย์ก็ไม่สนใจสักเท่าไหร่
“งั้นตกลงตามนี้ วันมะรืนฉันจะให้ทีมงานกลับไปก่อน แล้วเธอจะอยู่อีกกี่วันฉันก็ไม่ว่า แต่ฉันต้องอยู่ด้วย จบ!” ปัณวิทย์ไม่อยากยืนต่อล้อต่อเถียงกับเธออีกแล้ว เขาสรุปทันทีที่ฟังอลินพูดจบ เพราะตอนนี้น้ำค้างเริ่มลงและยุงก็เริ่มมา อลินโวยวายลั่น
“เฮ้! อย่างนี้มันมัดมือชกกันนี่หว่า” เธอพยายามจะดึงตัวชายหนุ่มให้กลับมาที่เดิม แต่เขาก็ไม่หันมาแม้แต่นิด ทิ้งให้อลินยืนหัวเสียอยู่ตรงนั้นอีกนานสองนานกว่าจะตัดสินใจเดินกลับไปนอน
