บทที่ 21 คุณนายแบบช่วยเป็นมืออาชีพหน่อย

“โอ๊ย! คุณ ฉันบอกให้เอียงซ้ายๆ ไม่ใช่เอียงขวา คุณนี่ผ่านชั้นอนุบาลมาได้ยังไงกันห๊ะ!” อลินโวยวายเป็นรอบที่ร้อยของวัน ตอนนี้ตะวันยังไม่ขึ้นพ้นขอบฟ้าดี แสงสลัวๆ ปัณวิทย์ยืนนิ่ง ตอนนี้เขากำลังทดสอบความอดทนของอลินอยู่ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าความอดทนของเธอนั้นแทบจะเป็นศูนย์เปอร์เซ็นต์ก็ตาม

อลินมองชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนนักเดินป่า เสื้อกับกางเกงสีน้ำตาลทำให้เขาดูเข้มขึ้น ไรหนวดเคราเขียวครึ้มทำให้ใบหน้าเขาหล่อเหลาดุดัน ดวงตาคมกริบเหมือนพญาเหยี่ยวทำให้ทำเขาดูมีเสน่ห์ แต่อลินหมดอารมณ์ที่จะมานั่งพิจารณาใบหน้าชายหนุ่มเสียแล้ว เธอหงุดหงิดหัวเสียไปหลายรอบหลังจากที่ปัณวิทย์ไม่ให้ความร่วมมือกับเธอเลย

“พักก่อนไหมอลิน” พัชรเดินเข้ามาถามอลินด้วยความเป็นห่วง ทีมงานกรูกันเข้าไปช่วยซับหน้าให้ปัณวิทย์

“ไม่ต้องซับฮะ ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ!” อลินรีบตะโกนบอก คำสั่งของเธอเหมือนจะทำให้คนอื่นๆ ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ยอมทำตามที่อลินพูดแต่โดยดี เพราะงานนี้อลินเป็นใหญ่ที่สุด

“ขอพักก่อนได้ไหม” ปัณวิทย์เริ่มเมื่อยขาหลังจากที่ยืนมาเป็นชั่วโมง เขาไม่น่าอุตริคิดอยากแกล้งเธอเลย

“ไม่ได้!”

น้ำเสียงเฉียบขาดของเธอทำให้ทุกคนต่างขนลุก ยกเว้นปัณวิทย์ที่ทำสีหน้าอ่อนลง อลินสั่งให้เขายืนอยู่ตรงนั้น ส่วนตัวเองเดินไปนั่งพักที่ก้อนหินข้างๆ แม้ว่าเธอจะอารมณ์เสียแต่สายตาก็กวาดมองไปทั่วบริเวณ บางครั้งก็หยุดจ้องมองหน้าเขาอย่างใช้ความคิด ปัณวิทย์มองเธอตอบอย่างไม่หลบสายตา

พัชรเดินเอาผ้าเย็นมาซับเหงื่อให้อลิน เธอหลับตาลงปล่อยให้เพื่อนชายเช็ดหน้าให้อย่างว่าง่าย การกระทำของพัชรสร้างความสงสัยให้กับปัณวิทย์ยิ่งนัก สายตาของพัชรมีอะไรที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน

พัชรหยิบน้ำเย็น และลูกอมมาให้อลิน เธอแกะลูกอมแล้วเอาเปลือกใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจสองสามที เธอหยิบกล้องขึ้นมาแขวนคอ เลนส์กล้องทั้งยาวและหนักอาจทำให้แขนของใครหลายๆ คนสั่นได้ ยกเว้นอลิน เธอเดินเข้าไปหาปัณวิทย์อีกครั้ง มือเล็กจับปลายคางชายหนุ่มอย่างพิจารณา ดวงตากลมโตใสแจ๋วจ้องลึกไปในดวงตาชายหนุ่ม ปัณวิทย์ยืนนิ่ง ปล่อยให้เธอสำรวจร่างกายเขาตามใจชอบ

มือเล็กปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนออก การกระทำของอลินสร้างความหงุดหงิดให้กับพัชรไม่น้อย ปัณวิทย์หัวใจเต้นแรงเมื่อมือเล็กๆ แหวกสาบเสื้อออก เผยถึงอกกว้างที่มีไรขนหนา ชายหนุ่มใจเต้นแรง รู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด นิ้วมือเธอไล้ไปตามเค้าโครงใบหน้าชายหนุ่มแล้วก็ดันปลายคางขึ้น เธอยิ้มเหยียดๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา

“คุณนายแบบ คุณช่วยทำงานอย่างโปรเฟสชั่นแนลหน่อยได้ไหมฮะ”

เธอทำหน้าตาเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด ปัณวิทย์ยืนนิ่ง ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักเขาน้อยเกินไป ถ้าเขาไม่แน่จริงเขาคงไม่อยู่ในวงการนายแบบที่อเมริกามากว่า 5 ปีหรอก อลินเดินกลับมาที่เดิม เธอตะโกนสั่งชายหนุ่มเสียงเข้ม

“คุณช่วยหันทางซ้ายหน่อย แค่นั้นแหละ พอ! สายตาจ้องมาตรงนี้ ตรงที่ฉันยืนนี่ ทำหน้าให้เข้มขึ้นกว่านี้อีก”

อลินสั่งปัณวิทย์อีกครั้ง เขาทำตามที่เธอบอกแต่โดยดี เมื่อครู่นี้คำปรามาสของเธอทำให้เขาหงุดหงิด สีหน้าของเขาดูดุดันจนน่ากลัว อลินยิ้มอย่างพอใจที่ได้ยั่วให้เขาโมโหสำเร็จ เธอเล็งกล้องก่อนจะกดชัตเตอร์แบบไม่ยั้ง สีหน้าของเขามีเหงื่อผุดออกมาเยอะจนหลายคนสงสารยกเว้นอลิน เพราะนี่คือสิ่งที่เธอต้องการ

เธอโฟกัสไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา แสงยามเช้าตรู่ทำให้เห็นถึงเหงื่อที่ผุดพลาย เธอสั่งให้เขาทำท่าทางมากมายจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง อลินจึงให้ปัณวิทย์หยุดพัก

สิ้นเสียงบอกของอลิน ปัณวิทย์ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นด้วยความเมื่อยขบ ทีมงานต่างกรูกันเข้าไปพัด เอาผ้าเย็นซับหน้าและนำน้ำดื่มไปให้ อลินนั่งลงตรงโขดหินที่เดิม เธอนั่งเช็ครูปอย่างพอใจ พัชรเดินเข้าไปหาแล้วส่งผ้าเย็นให้กับเธออีกครั้ง

“เหนื่อยไหม”