บทที่ 22 เด็กงี่เง่า ขี้หงุดหงิด โวยวาย เอาแต่ใจ

พัชรเอ่ยถามหญิงสาว เธอส่ายหน้าแต่ไม่ยอมตอบ พัชรช่วยเช็ดหน้าให้กับเธอ อลินหลับตาพริ้มเพราะความเย็นของผ้าเช็ดหน้าทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย สายตาของพัชรเผยถึงความเป็นห่วงและเอ็นดูหญิงสาวอย่างปิดไม่มิด

“อะแฮ่ม” ปัณวิทย์กระแอมออกมาเสียงดัง ทำให้พัชรสะดุ้งตัวโยน เขาหลบสายตาเหมือนคนที่กำลังทำผิดอะไรสักอย่าง

“คุณมีอะไร ฉันบอกแล้วไงว่าตอนนี้ให้พัก” อลินยังคงหงุดหงิดเขาอยู่ ปัณวิทย์ไม่ตอบกลับทรุดตัวลงนั่งข้างหญิงสาว

“เวลาทำงานเธอดุอย่างนี้ทุกครั้งหรือเปล่า” ชายหนุ่มแอบถามอลินเสียงเบา เธอหัวเราะในลำคอ แววตาของเธอบ่งบอกได้ว่าหงุดหงิดเต็มที่

“ฉันไม่เคยดุใคร คุณเป็นคนแรก และคิดว่าจะเป็นสุดท้าย เพราะคนอื่นเค้าไม่งี่เง่าอย่างคุณหรอก” ปัณวิทย์มองหน้าคนที่ว่าเขางี่เง่า แล้วถอนหายใจ

“เหมือนตัวเองไม่งี่เง่าตายล่ะ!”

ปัณวิทย์แอบบ่นกับตัวเองเสียงเบา แต่บรรยากาศตอนเช้าตรู่ช่างเงียบสงัดนัก ทำให้อลินได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำที่ออกมาจากปากชายหนุ่ม เธอผลักปัณวิทย์จนหน้าเขาคะมำ อลินลุกขึ้นยืนแล้วปัดก้นตัวเองสองสามครั้งก่อนจะชี้หน้าชายหนุ่ม

“คุณปัณวิทย์ ถ้าไม่ติดว่าคุณจะต้องถ่ายงานอีกทั้งวัน ฉันจะชกคุณให้ปากแตกเลย ให้ตายสิ!”

ปัณวิทย์และคนอื่นๆ ต่างตกใจไม่น้อยที่อลินข่มขู่ปัณวิทย์ เสียงกระซิบกระซาบจากคนอื่นดังมาแว่วๆ ปัณวิทย์ลุกขึ้นยืน เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง

“มีใครเคยบอกเธอไหม ว่าเธอน่ะ เป็นเด็กที่งี่เง่า ขี้หงุดหงิด โวยวายและเอาแต่ใจแค่ไหน” ปัณวิทย์ดุหญิงสาวเสียงเข้ม ทุกคนต่างตกใจเพราะที่ผ่านมาปัณวิทย์จะไม่โต้เถียงอลินสักเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนสีหน้าของเขาจะจริงจังเสียจนน่ากลัว

“ไม่มี เพราะฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น!” อลินเถียงไม่หยุดหย่อน ปัณวิทย์หัวเราะในลำคอ สายตาของเขาแสดงถึงความดูแคลนหญิงสาวตรงหน้าและมันทำให้อลินเดือดเป็นไฟ

“แต่เป็นยิ่งกว่านั้นใช่ไหม”

เขาก้มหน้าลงมากระซิบใส่เธอ อลินโมโหจัด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครว่าเธอแบบนี้มาก่อน เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้งี่เง่าอย่างที่ชายหนุ่มตรงหน้าว่า ความอดทนของอลินขาดสะบั้น หมัดลุ่นๆ อัดไปที่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง ปัณวิทย์หน้าหงายทันที ความเจ็บวิ่งผ่านเป็นริ้วๆ เขามึนงงไปหมด หมัดของเธอนั้นหนักเสียยิ่งกว่าผู้ชายบางคนด้วยซ้ำ อลินชี้หน้าปัณวิทย์ก่อนพูดเสียงดังลั่น

“เก็บปากของคุณไว้กินข้าวกลางวันดีกว่า ฉันไม่อยากจะทำมากกว่านี้ ฉันให้เวลาคุณพักอีกห้านาที ถ้าฉันกลับมาทุกอย่างต้องพร้อม” อลินตะโกนสั่งทุกคนเสียงดังลั่น ทีมงานต่างฮือฮาเพราะใบหน้าปัณวิทย์แดงช้ำจากแรงอัด เธอไม่หยุดที่จะถ่ายงานต่อด้วย ปัณวิทย์หัวเราะฝืดๆ บ้าไปแล้ว เธอต้องบ้าแน่ๆ อัดเขาจนหน้าช้ำแล้วยังจะถ่ายอีก งานที่ว่านั่นคงเหลวไม่เป็นท่า

“พอแล้ว! เธอจะถ่ายบ้าอะไรอีกอลิน ดูหน้าฉันสิ” ปัณวิทย์ถามอลินด้วยความโมโห เขาเองก็มีขีดความอดทนเหมือนกัน เธอเป็นผู้หญิงที่ช่างยั่วโมโหที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ

“ฉันไม่สน ต่อให้หน้าคุณจะแหกยิ่งกว่านี้ แต่งานก็ต้องเดินต่อไป อย่าลืมสิ ว่าคุณต้องตามใจตากล้อง”

อลินพูดยั่วยวนโทสะเขาอีก ปัณวิทย์หมดความอดทน เขาดึงร่างบางเข้ามาประทะกับหน้าอกกว้าง พัชรรีบเข้าไปดึงอลินออกจากเงื้อมมือชายหนุ่ม ปัณวิทย์มองพัชรตาขวาง พัชรดึงอลินให้ไปหลบข้างหลังเขาพร้อมที่จะปกป้องหญิงสาวหากเกิดเหตุการณ์อันตรายขึ้น การกระทำนั้นยิ่งทำให้ปัณวิทย์หัวเสียขึ้นอีกเป็นกอง พี่จูนเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยเพราะทนดูต่อไปไม่ไหว

“พี่ว่าเราควรจะใจเย็นก่อนนะ ไปนั่งพักสัก 20 นาที ระงับอารมณ์กันหน่อยดีกว่าไหม”