บทที่ 23 ปกป้องน้องสาวเพื่อน

พี่จูนเสนอ ปัณวิทย์พยักหน้า เขาเองก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ อลินเลือกที่จะเดินไปนั่งคนเดียวเงียบๆ เช่นเดียวกับปัณวิทย์ที่เดินไปนั่งกับอีกฝั่งหนึ่ง พี่จูนกับพัชรหันมาสบตาก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

เวลาผ่านไป 20 นาที มันช่างไวเหมือนโกหกจริงๆ สำหรับอลิน เธอลุกขึ้นแล้วบิดกายไปมา พยายามไม่คิดเรื่องที่เธอกับเขาทะเลาะกัน เธอย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่างานจะต้องเป็นงาน เธอจะไม่ให้อารมณ์มาทำให้งานเธอเสียเด็ดขาด คนอย่างเธอถ้าคิดจะทำอะไรแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด

“อลิน... แกโอเคนะ” พัชรเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง อลินพยักหน้าน้อยๆ แต่ไม่พูดอะไร เธอเห็นพี่จูนกำลังจัดเครื่องแต่งกายให้ปัณวิทย์ก็ตะโกนเรียก

“ได้เวลาแล้วฮะ”

อลินสะพายกล้องตัวใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของปัณวิทย์ยังมีรอยช้ำจากฝีมือหญิงสาว อลินให้ปัณวิทย์ลงไปยืนในน้ำ เขาต้องถอดเสื้อออก รูปร่างใหญ่กำยำเปิดเผยต่อใครหลายๆ คน พี่จูนถึงกับกลืนน้ำลายไม่เข้าคอ เพราะไรขนหนานุ่มน่าสัมผัส แต่ปัณวิทย์ไม่สนใจมากนัก เขาลงไปยืนในน้ำเพื่อที่จะทำงานของตัวเองให้เสร็จๆ ไป

อลินเดินเข้าไปหาปัณวิทย์ มือของเธอป้ายดินจนเปื้อน แล้วก็เอาดินที่มือไปป้ายหน้า ปัณวิทย์ยืนนิ่ง ยอมให้เธอเล่นดินบนร่างกายเข้า บางครั้งเธอก็เอาน้ำมาพรมบนตัว ปัณวิทย์เข้าใจว่ามันคงเป็นงานศิลปะ

“คุณหันหน้ามาทางนี้ประมาณ 30 องศา นั่นแหละ โอเค สายตามองต่ำลงอีกนิด” อลินสั่งปัณวิทย์

ผ่านไป 2 ชั่วโมง ก็เป็นอันเสร็จสิ้นการถ่ายแบบในช่วงเช้า เหลืออีกหนึ่งเซตตอนเย็น อลินเดินไปนั่งที่โขดหินเงียบๆ คนเดียวเพื่อตรวจเช็ครูปภาพ เธอพึงพอใจเป็นอย่างมาก ปัณวิทย์เองก็ถือว่ามีฝีมือเหมือนกัน หลังจากที่ทะเลาะกับเธอแล้ว สีหน้าของเขาถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยม

ลมพัดเย็นๆ ทำให้อลินรู้สึกสบายกาย เธอนั่งดูรูปต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย สายลมพัดแรงขึ้น ต้นไม้ไหววูบตามแรงลม เสียงครืนดังมาจากด้านบน อลินไม่ได้สนใจอะไรนอกจากกล้องที่อยู่ในมือ จนกระทั่งได้ยินเสียงของปัณวิทย์

“อลิน ระวัง!”

ฉับพลัน... สายตาของเธอเหลียวขวับมาเห็นกิ่งไม้ผุที่ค้างเติ่งอยู่บนต้นไม้ร่วงหล่นลงมาตรงเธอพอดี ร่างสูงถลามาจากอีกด้านหนึ่งด้วยความเร็ว เขารวบตัวอลินไว้ในอ้อมกอดด้วยความตกใจ เสียงกิ่งไม้หล่นตุบใส่หลังของเขาอย่างแรง ปัณวิทย์สะดุ้งวาบด้วยความเจ็บ อลินร้องลั่น ใบหน้าเธอซุกกับหน้าอกกว้างที่ไร้เสื้อปกปิด

ปัณวิทย์และอลินล้มลงไปนอนที่พื้น เธอกอดชายหนุ่มไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว ปัณวิทย์โอบกอดอลินไม่ห่างกาย แม้สายลมจะหยุดพัดไปแล้วก็ตาม พัชรกับพี่จูนและพี่พลรีบวิ่งมาดูด้วยความเป็นห่วง

อลินยังคงซุกหน้าแนบกับหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยไรขน เธอกอดเขาไว้แน่นด้วยแรงที่มี พัชรเดินไปดึงร่างบางของอลินออกจากตัวชายหนุ่ม ปัณวิทย์มองหน้าพัชรด้วยสายตาแน่นิ่งต่างจากพัชรที่จ้องมองปัณวิทย์ด้วยหางตา

“อลิน เป็นยังไงบ้าง” พัชรรีบดูอาการหญิงสาว อลินใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากความตกใจหรืออะไรกันแน่ อลินมองหน้าปัณวิทย์ เธอทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาเต็มแก่

“คุณทำบ้าอะไรของคุณ!”

“อลิน...” ปัณวิทย์พูดไม่ออก ใบหน้าของเธอขาวซีดเหมือนกระดาษจนเขากลัวว่าเธอจะเป็นลม

“คุณจะบ้าหรือไง มาช่วยฉันไว้ทำไม ถ้ามันหล่นใส่หัวคุณ แล้วคุณเป็นอะไรไป จะทำยังไง”