บทที่ 29 ดูแลคนเจ็บ

“แม่ฉันล้มหัวฟาดพื้น ฉันต้องรีบกลับบ้านตอนนี้เลย แกจะอยู่ที่นี่อีกกี่วัน” เขาร้อนรน เป็นห่วงแม่ก็เป็นห่วง เป็นห่วงอลินก็เป็นห่วง ถ้าทำได้เขาอยากแยกร่างออกเป็นสองร่าง เพื่อที่จะได้ดูแลคนทั้งสองได้ในเวลาเดียวกัน

“ไม่นานหรอก แกรีบกลับไปดูแลแม่เถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”

“อลิน แต่...” พัชรลังเล เขาอยากพา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ