บทที่ 41 จุมพิตแรก

ปัณวิทย์ก้มหน้าลงหอมแก้มนุ่มๆ ของเธอ อลินหลับอย่างไม่รู้สึกรู้สา ปัณวิทย์รวบร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแล้วอุ้มเธอไปนอนบนเตียง ความเจ็บปวดที่หลังเริ่มทุเลาลงไปบ้างแต่ยังไม่หายดีนัก อลินบิดกายไปมาด้วยความเมื่อย นิ้วมือเรียวไล้ตามโครงหน้าเล็กๆ อย่างหลงใหล ริมฝีปากเธอแดงสดจนน่าจับมาจูบหลายๆ ครั้ง ทำไมเขาต้อง...