บทที่ 7 เพื่อนพี่ชาย

“ฉันคิดถึงนายจริงๆ ว่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี” อลันตบไหล่ปัณวิทย์ สีหน้าของเขาดูเริงร่ามากกว่าปกติ อลินได้แต่ยืนมองอยู่ด้านหลัง ปัณวิทย์ถอนแว่นตาสีดำออก สายตาของเขาสะดุดกับบุคคลที่ยืนข้างหลังอลัน สายตาคมกวาดมองร่างเล็กก่อนจะพิจารณา

ผู้หญิงหรือผู้ชาย? อลันบอกกับเขาว่าจะมารับเขาพร้อมกับน้องสาว แล้วคนที่ยืนตรงหน้าคือน้องสาวของอลันเหรอ... ไม่น่าจะใช่ น้องสาวของเพื่อนเขาน่าจะดูอ่อนแอ บอบบางมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นอลันจะรีบกลับจากอเมริกาเพื่อมาดูแลน้องสาวตัวเองทำไม แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าล่ะ เป็นใคร เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ เอ... หรือว่าเป็นทอม!

สายตาซุกซนของปัณวิทย์ไล่มองคนตรงหน้าอย่างใจเย็น ดวงหน้าหวานเหมือนอลันอย่างกับแกะ ผมซอยสั้นระต้นคอ เสื้อยืดคอกลมสีดำตัวใหญ่กับกางเกงยีนส์ขายาวเก่าๆ รองเท้าผ้าใบขาดๆ เขาไล่มองอลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่แล้วสายตาเขาก็สะดุดไปที่หน้าอกคู่อวบ มันดูนูนเด่นออกมา ถึงจะเห็นได้ไม่ชัด แต่ด้วยประสบการณ์ทำให้เดาได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิง แล้วก็มีทรวงอกขนาดใหญ่เสียด้วย มิน่า... เจ้าตัวถึงพยายามปกปิดด้วยการสวมเสื้อตัวโคร่ง

อลินเห็นสายตาซุกซนที่สำรวจเรือนร่างของเธอแล้วก็ขนลุก หัวใจเธอเต้นโครมครามเสียจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครมองเธอด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้ เธอเอามือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเอง เพราะดวงตาคมกำลังจับจ้องเต้าอวบของเธออยู่ อลินเดินเข้าไปหลบข้างหลังอลัน พลางคิดในใจว่า เพื่อนสนิทของพี่ชายเธอลามกชะมัด!

“เออ... ฉันลืมแนะนำให้นายรู้จัก นี่อลิน น้องสาวฉันเอง” อลันดึงตัวน้องสาวออกมาจากด้านหลัง อลินยืนตัวแข็งทื่อ สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีเมื่อสบสายตาของชายหนุ่ม ปัณวิทย์กระแอมในลำคอ เหมือนเรียกสติของตัวเองกลับมา ยิ่งเห็นตาเขียวปั๊ดของเธอแล้วก็สำนึกได้ว่าเขาไม่ควรมองเธอด้วยสายตาหยาบโลนขนาดนั้น

“ยินดีที่ได้รู้จัก” ปัณวิทย์ยื่นมือขวาไปด้านหน้า อลินเม้มริมฝีปากแน่น เธอปัดมือชายหนุ่มอย่างแรง สร้างความตกใจให้กับชายหนุ่มทั้งสองคนยิ่งนัก โดยเฉพาะปัณวิทย์

นี่เธอโกรธเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ... เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้สายตาแบบนั้นมองเธอเสียหน่อย แต่บุคลิก ลักษณะของเธอมันทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นไม่น้อย หลังจากที่เธอปัดมือเขาแล้ว อลินก็เดินชนร่างสูงจนเขาผงะ เธอเดินปึงปังออกไปจากตรงนั้นทันที

“อลิน! เป็นอะไรน่ะ” อลันพยายามตะโกนถามน้องสาว แต่อลินไม่หันกลับมามองสักนิด ปัณวิทย์รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“เป็นอะไรของเค้านะ ไอ้ปัณ ฉันขอโทษแทนน้องสาวของฉันด้วยนะ สงสัยคงจะอารมณ์เสียเพราะคนเยอะน่ะ อย่าไปถือสามันเลย”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว ว่าแต่... น้องสาวแกเป็นทอมเหรอวะ” คำถามนั้นทำให้อลันแทบสะดุดหน้าคะมำ จนปัณวิทย์ต้องจับไหล่เพื่อนตัวเองเอาไว้

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ เมื่อก่อนฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามีน้องสาวเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้ชักเริ่มไม่มั่นใจแล้ว” อลันเกาหัวแกรกๆ สีหน้าของเขาครุ่นคิดเสียจนทำให้ปัณวิทย์หัวเราะ