บทที่ 8 หวงน้องสาว
“แต่ถึงมันจะเป็นผู้หญิง หรือเป็นทอม ฉันก็ไม่สนใจหรอก ไม่ว่ายังไงมันก็คือน้องสาวฉัน เอ... แต่จะว่าไปให้มันเป็นทอมก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ไม่มีใครมาจีบ” อลันพูดไปหัวเราะไป ปัณวิทย์เลิกคิ้วสงสัยในประโยคที่อลันพูด
“นี่แกหวงน้องสาวขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ ฉันยอมดูแลอลินไปตลอดชีวิตเสียยังดีกว่าให้มันไปเจอผู้ชายที่ไม่ดี” อลันตอบอย่างมั่นใจ ไม่แปลกเลยที่อลันจะรีบกลับมาดูแลน้องสาวหลังจากเรียนจบ ไม่ว่าอลินจะเป็นยังไง แต่คนเป็นพี่ชายก็ต้องเป็นห่วงน้องของตัวเองเสมอ ความจริงข้อนี้ปัณวิทย์ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เพราะเขาเป็นลูกคนเดียว
“ไม่อยากเชื่อว่าแกจะเป็นพี่ชายที่ดีได้ถึงขนาดนี้” ปัณวิทย์แซว อลันยิ้มรับก่อนจะกระซิบเสียงเบา
“แล้วแกจะได้รู้ว่าที่จริงฉันเป็นพี่ชายที่ดียิ่งกว่านี้อีก” พูดจบอลันก็รีบเดินตามน้องสาวตัวเองไป ทิ้งให้ปัณวิทย์ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น
ไม่แน่... การกลับมาอยู่เมืองไทยอาจทำให้เขาได้รู้อะไรเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของตัวเองเพิ่มก็เป็นได้
“อลิน รอด้วย!” เสียงเรียกของอลันดังลั่นลานจอดรถ ปัณวิทย์เข็นกระเป๋าสัมภาระตามไปติดๆ อลินหยุดรอที่รถ ใบหน้าของเธอยังคงบูดบึ้งไม่หาย
“เป็นอะไรไป เมื่อกี๊ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ” อลันหันไปดุอลิน เธอยืนนิ่ง ไม่พูดไม่จา แต่สายตาคู่โตยังคงมองค้อนปัณวิทย์ จนทำให้เขาเริ่มรู้สึกอึดอัด
“ถ้าเมื่อครู่ฉันทำอะไรผิดไปก็ต้องขอโทษด้วย” ปัณวิทย์เอ่ยขอโทษ เพราะไม่อยากทะเลาะกับน้องสาวเพื่อนตัวเองเท่าไหร่นัก เขาได้ข่าวว่าอลันจะให้น้องสาวตัวเองมาเป็นช่างภาพประจำนิตยสาร ไหนจะต้องร่วมงานและอยู่ด้วยกันอีกนาน ไม่อยากให้มาผิดใจกันเพราะเรื่องแบบนี้
“รู้ตัวก็ดี!” อลินพูดด้วยน้ำเสียงสะบัดงอน แต่หลังจากที่ปัณวิทย์ขอโทษแล้วก็ทำให้อลินยิ้มออก อลันถอนหายใจโล่งอกพลางสบสายตาปัณวิทย์แล้วยิ้ม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ปัณวิทย์ก็ยังเป็นสุภาพบุรุษเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าจะไม่ผิด แต่ก็เอ่ยขอโทษเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจกัน
จุดเด่นข้อนี้ทำให้อลันชื่นชมในตัวเพื่อนสนิทมาก เขาทั้งเชื่อใจ ไว้ใจปัณวิทย์ยิ่งกว่าคนอื่นๆ ซึ่งอลันไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ปัณวิทย์แอบทำตัวเป็นโจรลามกอยู่แป๊บนึง
“หิวหรือยัง ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวไปกินข้าวกันนะ”
อลันลูบหัวน้องสาวด้วยความรัก ปัณวิทย์สังเกตท่าทางของเพื่อนสนิทก็ฟันธงเลยว่าอลินคงจะดื้อดึงและเอาแต่ใจตัวเองไม่น้อย ซึ่งนั่นคงไม่ได้เป็นเพราะใครที่ไหน แต่เป็นเพราะเพื่อนตัวเองโอ๋น้องสาวจนเกินไป
เขาไม่เคยเห็นท่าทีแบบนี้ของอลันเลยสักครั้งตอนที่อยู่อเมริกา ตอนที่ไปเรียนต่อที่โน่นอลันมักจะบ่นว่าคิดถึงน้องสาวอยู่เสมอ โทษตัวเองบ้างว่าไม่น่าจะมาเรียนไกลๆ แล้วทิ้งน้องสาวตัวเองไว้คนเดียว ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็โตแล้ว
“หิวมาก” อลินลากเสียงยาว ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางๆ ทำให้ปัณวิทย์สังเกตเห็นลักยิ้มที่พวงแก้ม
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันจะพาไปกินร้านเดิมนะ ติ่มซำของโปรด”
อลินยิ้มกว้าง กอดพี่ชายแน่นด้วยความดีใจเหมือนเด็กๆ พอมีคนเอาของกินมาล่อก็หายงอน ปัณวิทย์หันไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม อย่างน้อยยัยนี่ก็ยังมีมุมที่เหมือนผู้หญิงบ้างล่ะนะ แม้ว่าท่าทางจะเหมือนทอมไปหน่อยก็ตาม
“เอากระเป๋าขึ้นรถดีกว่า เดี๋ยวเที่ยงคนจะเยอะ”
อลันหันไปพูดกับปัณวิทย์ เขาพยักหน้าก่อนจะส่งกระเป๋าขึ้นรถอลันไป อลินเข้าไปนั่งรอในรถ เธอนั่งข้างคนขับเหมือนจองที่ อลันส่ายหัวระอากับน้องสาวตัวดีที่เหมือนจะกลัวปัณวิทย์แย่งความรักจากเขาอย่างนั้น
