บทที่ 9 เธอน่ารัก
รถยนต์แล่นมาจอดหน้าภัตตาคารอาหารจีนแห่งหนึ่ง ตลอดทางที่อยู่บนรถอลินนั่งเงียบ ไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้น แต่ใช่ว่าเธอจะไม่ฟัง ชายหนุ่มสองคนพูดแต่เรื่องสัพเพเหระ น้อยครั้งที่จะวกเข้าพูดเรื่องงาน
หลังจากลงจากรถเธอก็เดินนำลิ่วๆ ไปหาที่นั่งอย่างสบายใจเฉิบ โดยไม่สนใจสองหนุ่มที่ยืนมองตากันปริบๆ แล้วถอนหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“เอาติ่มซำฮะ เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ อ้อ อันนี้อีกสามฮะ”
อลินสั่งด้วยความรวดเร็วเหมือนชำนาญการ ปัณวิทย์จ้องหน้าหญิงสาวที่ใช้คำลงท้ายว่า ‘ฮะ’ แทนที่จะเป็น ‘คะ’ ‘ขา’ อย่างที่ผู้หญิงทั่วไปเขาทำกัน ทำให้เขาชักจะเชื่อเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วว่าอลินเป็นทอม
“แล้วตอนนี้บริษัทไปถึงไหนแล้ว” ปัณวิทย์พยายามไม่สนใจเจ้าหล่อนที่นั่งดูดน้ำหวานดังจ๊วบๆ อลันยิ้มรับแล้วตบบ่าดังป้าบ
“ไม่ต้องห่วงโว้ย ฝีมือระดับนี้แล้ว ไม่มีปัญหา”
“ฉันขอบใจแกมากนะ ที่ช่วยทำแทนฉันทุกอย่าง กว่าฉันจะเคลียร์ภาระที่โน่นลงตัวก็นานโข” ปัณวิทย์พูดจบก็ยกน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย ฉับพลันสายตาเขาก็แอบไปเห็นเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เอียงคอมองเมนูอาหารในมือ
เพียงชั่ววูบเขากลับคิดว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน จมูกโด่งเล็กๆ เชิ่ดขึ้นแบบน่าหยิก ยิ่งริมฝีปากสีแดงสดที่กำลังกัดนิ้วตัวเองเล่นเหมือนคนกำลังใช้ความคิด มันทำให้เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“เฮ้ย ไอ้ปัณ เป็นอะไรวะ” อลันสะกิดถามเพื่อน หลังจากที่ปัณวิทย์เหม่อมองจ้องหญิงสาวตรงหน้าเสียนาน เขาสะดุ้งวาบ
“อะ... ปละ เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” เขารีบแก้ตัวรัวเร็ว ใบหน้าเขาขึ้นสีนิดๆ ละอายใจในความคิดของตัวเองนัก
“สงสัยจะหิวจนตาลาย อีกแป๊บนึงอาหารก็จะมาแล้ว ตอนเที่ยงก็อย่างนี้ คนเยอะ” อลันพูดๆ บ่นๆ ไปตามประสา ปัณวิทย์ลูบหน้าลูบตาตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะวกเข้าเรื่องงานต่อ
“แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีคนสมัครงานในตำแหน่งที่วางไว้ครบหรือยัง”
“เกือบครบแล้ว รอแต่ช่างภาพ ว่าเมื่อไหร่จะตอบตกลงสักที” อลันเหล่สายตามองอลินที่ยังนั่งนิ่ง ทั้งที่ตัวเองชักชวนมาทำงานเหย็งๆ
“ช่างภาพ?” ปัณวิทย์ทวนคำ แล้วหันหน้าไปมองผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามตัวเอง เพราะตำแหน่งนี้อลันโม้ไว้เสียดิบดีว่าจะให้น้องสาวตัวเองมาทำงานในหน้าที่นี้ เขาเองก็พอจะได้ยินชื่อเสียงด้านการถ่ายภาพจากคนในวงกว้างมาบ้าง อลินเป็นคนที่มีฝีมือในการถ่ายภาพธรรมชาติมาก ได้รับรางวัลจากหลายเวทีทั้งที่อายุยังน้อย
“ฉันก็รอให้คนแถวนี้ตอบรับเสียที นี่บอกไว้ก่อนว่าทำงานกับอลัน ไม่มีคำว่าไส้แห้ง” อลันพูดยั่วน้องสาวตัวเองที่ยังนั่งนิ่ง อลินเห็นสายตาที่สองหนุ่มพร้อมใจกันส่งมาให้เธอแล้วก็ก้มหน้าหงุด
“หรือว่าไม่กล้า...” ปัณวิทย์เห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็แอบหมั่นไส้นิดๆ แอบคิดในใจว่าหญิงสาวตรงหน้านี่คงจะนึกว่าตัวเองเก่ง เลยเล่นตัวให้คนอื่นตามง้อ เพื่อขอให้ทำงาน
“ไม่กล้า?” อลันพูดทวน แล้วหันไปมองหน้าอลินอีกรอบ
“ใช่ ไม่กล้าไง เพราะตัวเองกลัวถูกผูกมัดกับสังกัด กลัวว่าทำงานไม่ดีแล้วจะโดนด่า ถ้าเป็นช่างภาพอิสระ รับงานวันต่อวัน เปลี่ยนนายจ้างบ่อยๆ ถ้าเขาไม่ชอบใจก็ไม่จ้างต่อในคราวหน้า แต่เขาก็ไม่ได้ตำหนิอะไรมากมาย ที่กลัวว่าถ้าเข้าสังกัด เวลาทำงานไม่ดีก็จะโดนด่า กลัวเสียหน้า ใช่ไหม...” ปัณวิทย์พูดเยาะเย้ย อลินกัดฟันกรอด ริมฝีปากสีสดของเธอเม้มแน่นสนิท
