บทที่ 100 100

“เธอก็รู้นี่ ว่าฉันพูดไม่เก่ง” เสียงทุ้มนุ่มพึมพำ พลางซุกไซ้ที่ซอกคองามระหง จนเจ้าของลำคอขาวนวลต้องเบี่ยงตัวหลบ

“อืม...คุณหมอ คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิคะ” สองมือเรียวโอบประคองใบหน้าคมสันไว้ พร้อมส่งสายตาปรามไปให้

“ฉันชอบทำ มากกว่าพูดนี่” สายตาคมจับจ้องร่างน้อยในอ้อมกอดตาละห้อย

“คุณหมอ” พิมพ์อัปสรก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ