บทที่ 2 2

“แม่ก็ไม่เคยเห็นรูปด้วยสิ งั้นเอาเบอร์โทร.ไปแล้วกัน เวลาไปถึง ค่อยโทร.หาพิมพ์อัปสรอีกที” นางบอกเบอร์โทร.ส่วนตัวของลูกจ้างสาวให้แก่บุตรชาย แล้วขอตัววางสายลง นายแพทย์หนุ่มนำเบอร์โทรศัพท์ของพิมพ์อัปสรเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนหันมาจัดการเคลียร์งานตรงหน้าที่ทำค้างทิ้งไว้ต่อ จวบจนถึงเวลาออกเวร คุณหมอหนุ่มจึงหยิบกระเป๋ากับเสื้อสูทพร้อมโทรศัพท์มือถือเดินออกจากห้องทำงานไป ในระหว่างเดินมาที่ลานจอดรถนั้น เสียง   ริงโทนโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือนั้น ถึงกับหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

“พลอย” เสียงที่เคยมั่นคง กลับสั่นสะท้าน เกินกว่าที่จะควบคุมไว้ได้ ทำใจอยู่นาน จนสายตัดไป แต่ปลายสายโทร.กลับเข้ามาอีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจกดรับสาย

“พี่หมอ พลอยเองนะคะ” ปลายสายกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ นานแค่ไหนแล้ว ที่เธอไม่ได้ติดต่อหาพี่ชายที่แสนดีคนนี้ คงตั้งแต่ตอนที่เขาไม่ยอมเดินทางมาร่วมงานแต่งงานระหว่างเธอกับภาคิน ทำให้ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ที่นายแพทย์หนุ่มไม่ให้ความสำคัญ จึงไม่ยอมโทร.หานายแพทย์พิทยาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น และหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะเป็นฝ่ายโทร.มาง้องอนเหมือนเคย แต่ชายหนุ่มกลับเงียบหายไป ราวกับคนที่ตายจากกันไป ทั้งๆ ที่อยู่จังหวัดเดียวกันแท้ๆ

“ครับพลอย มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มนุ่มกรอกเสียงตามสายลงไป

“พี่หมออยู่ที่ไหนคะ มาหาพลอยหน่อย....ได้มั้ยคะ” จู่ๆ น้ำเสียงของหญิงสาวก็ขาดห้วงไป เท่านั้นแหละก็ทำให้ใจของนายแพทย์หนุ่มร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วง

“พลอยอยู่ที่ไหนครับตอนนี้ เดี๋ยวพี่ขับรถไปหา” คุณหมอหนุ่มเอ่ยเสียงรัวเร็ว

“พลอยอยู่ที่ริมแม่น้ำ ที่ที่พี่หมอชอบพาพลอยมานั่งเล่น เวลาไม่สบายใจ” พลอยจันทร์บอกสถานที่แห่งความทรงจำ ระหว่างเขาและเธอ

“ได้ครับ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้” ไวเท่าความคิด นายแพทย์หนุ่มรีบเดินลิ่วๆ ไปที่ลานจอดรถ เพื่อขับรถไปหาพลอยจันทร์ ด้วยใจที่ว้าวุ่น ครุ่นคิดมาตลอดทาง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ทำไมน้ำเสียงราวกับคนที่กำลังร้องไห้ จนกระทั่งขับรถมาถึงที่หมาย เห็นหญิงสาวนั่งเหม่อลอย ไม่รับรู้สิ่งรอบๆ ข้าง แม้ว่าเขาจะเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอก็ตาม ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างกาย

“พลอย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หลังนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ รับรู้ถึงการไหวตัวของคนข้างกาย พร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มนวลออกลวกๆ

“เกิดอะไรขึ้น บอกพี่สิครับพลอย” คุณหมอหนุ่มเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาทร พลางเลื่อนมือไปกุมมือเรียวเล็กของอีกฝ่ายไว้ เพื่อปลุกปลอบใจ

“คุณคินเขามีผู้หญิงคนใหม่ค่ะพี่หมอ” พลอยจันทร์หันมาพูดกับนายแพทย์หนุ่มด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เธอเองพึ่งได้ค้นพบความจริง เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ว่าสามีแอบเลี้ยงผู้หญิงคนหนึ่งไว้ ส่งเงินให้ใช้ทุกเดือน

“อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นะพลอย”

“ไม่ค่ะ พลอยเจอหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีผู้หญิงคนนั้นทุกเดือน พลอยถาม เขาก็ทำสีหน้าไม่พอใจ บอกว่าอย่ายุ่ง คุณคินเขาไม่เคยรักพลอยเลย ตั้งแต่แต่งงานอยู่ด้วยกันมา เขาก็ทำตัวห่างเหิน และเย็นชาใส่ ราวกับพลอยเป็นตัวที่น่ารังเกียจ พลอยตัดสินใจแล้ว ว่าจะหย่ากับเขาค่ะ” พลอยจันทร์ครุ่นคิดถึงเรื่องหย่าขาดกับสามี ในระหว่างขับรถหนีความจริงออกมาจากบ้าน อภิวัฒน์ธากุล พอกันทีกับผู้ชายที่แสนเย็นชา ไร้หัวใจอย่างภาคิน

“พี่ว่าใจเย็นๆ ก่อนดีกว่ามั้ยพลอย ค่อยๆ คุยกัน” นายแพทย์หนุ่มให้คำแนะนำได้เท่านี้ ไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายเรื่องครอบครัวของเธอมากจนเกินไป

“ฮือๆ พลอยไม่เย็นแล้ว” ร่างบางหายใจหอบจากแรงสะอื้น รู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำของสามีเหลือเกิน เขาไม่เคยคิดถึงจิตใจเธอเลยสักนิด

“คุณภาคิน คงมีเหตุจำเป็นต้องโอนเงินให้กับผู้หญิงคนนั้น อาจจะไม่ใช่เรื่องชู้สาวก็ได้” นายแพทย์หนุ่มแก้ต่างให้กับคนที่เคยแย่งชิงหัวใจของตนไป

“จะให้พลอยคิดอะไรได้อีกล่ะคะ และเขาชอบเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เกือบทุกเดือน คงไม่พ้นเดินทางไปหาผู้หญิงคนนั้น” พลอยจันทร์ตัดพ้อสามีด้วยความน้อยใจ เธอหลงรักภาคินตั้งแต่ครั้งแรกที่สองครอบครัวนัดเจอกัน แม้เขาจะแสดงท่าทางเย็นชาใส่ก็ตาม เมื่อบิดาบอกกับเธอว่าจะต้องแต่งงานกับภาคินด้วยเหตุผลทางธุรกิจ เธอก็ตอบตกลงทันที โดยไม่เสียเวลาคิดทบทวน ราวกับกลัวว่าใครจะแย่งภาคินไปอย่างไงอย่างงั้น โดยไม่รู้ว่ามันคือขุมนรกดีๆ นี่เอง เพราะเขาไม่เคยมีใจให้เธอเลย แม้เพียงเสี้ยวของความรู้สึก มีแต่ความหมางเมินเย็นชาใส่ ตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา

ขนส่งเชียงใหม่

พิมพ์อัปสรนั่งชะเง้อมองคนที่จะมารับตนตามที่ได้นัดหมายไว้ แต่ก็ไร้วี่แวว จวบจนล่วงเลยเวลาไปเกือบจะสี่ทุ่มเข้าให้แล้ว แถมแบตโทรศัพท์มือถือก็หมด จึงไม่สามารถหาเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของนายจ้างได้ พลางส่ายตามองไปรอบๆ บริเวณด้วยความหวาดกลัว ผู้คนที่มาใช้บริการเริ่มบางตา

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าจะไปไหนครับ” คนขับรถโดยสารวัยกลางคนเดินเข้ามาถาม พร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร จนหญิงสาวลดความหวาดกลัวลง

“จะไปบ้านตระกูลกำธรค่ะ ไม่ทราบว่ารู้จักหรือเปล่าคะ” พิมพ์อัปสรตัดสินใจเอ่ยถามออกไป เพราะขืนนั่งรอต่อไปคงไม่มีประโยชน์