บทที่ 42 42

“ตาหมอเป็นห่วงป้าน่ะ เลยหาคนมาดูแลเป็นพิเศษ แต่ต่อไป คงไม่ต้องจ้างแล้วละจ้ะ” ประโยคสุดท้ายของนาง ทำเอาหญิงสาวทั้งสองนิ่งอึ้ง คนหนึ่งแววตาสั่นระริกด้วยความดีใจ ส่วนอีกดวงตาคู่สวยสลดวูบลงอย่างเห็นได้ชัดเจน

“ทำไมล่ะคะคุณป้า” พลอยจันทร์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน

“เพราะ...” นางหันไปกุมมือกับว่าที่ลูก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ