บทที่ 93 93

“คุณหมอ ฮือๆ” พิมพ์อัปสรถึงกับโผเข้ากอดร่างใหญ่ไว้แน่น และร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริ่มว่าจะขาดใจเสียให้ได้

“พิมพ์” ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบางไปมา เพื่อปลอบโยน แต่นั่นกลับทำให้เธอร้องหนักขึ้นไปอีก

“เดี๋ยวฉันพาเธอไปนอนเอง” นายแพทย์หนุ่มช้อนร่างบางขึ้นในวงแขนแกร่ง พาไปวางลงที่เตียงกว้างอย่างเบามือ ก่อนต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ