บทที่ 132 บทที่ 27 (2)

หลังจากที่ยาดาตายไป... ด้วยมือเขาเอง กฤษณะไม่เคยหลับได้อย่างเป็นสุขเลย ภาพของเธอยังหลอกหลอนเขาเสมอมา ทั้งใบหน้าที่ยิ้มแย้ม  เรียบเฉย  ร้องไห้  โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยซึ่งว่างเปล่า มองมาที่เขาในความฝันราวกับอากาศธาตุ ทุกอย่างมันทำให้เขาทรมาน ทรมานยิ่ง

กว่าตอนที่เธอยังอยู่มานานนับสิบๆ ปี

เสียงเธอยังแว่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ