บทที่ 16 บทที่ 3 (5)

“คิดถึงกันบ้างไหม”

โมรีก้มหน้าจนคางแทบจรดอกที่อาคิราไม่ยอมปล่อยผ่านจะเอาคำว่าคิดถึงจากเธอให้ได้ และแน่ว่าหากไม่ตอบเขาก็คงไม่ยอมปล่อยเธอแน่ ฉะนั้นพอเสียงหวานพึมพำขึ้นแผ่วเบาในคำตอบที่คนฟังพอใจ อาคิราจึงได้ยอมคลายอ้อมแขน แล้วทรุดลงนั่งรอบนเก้าอี้ในห้องครัวอย่างว่าง่าย พร้อมกับเปิดยิ้มกว้างราวกับเด็กท...