บทที่ 2 รอดพ้น
ใบหน้าอวบอูมน่ารังเกียจจู่โจมเข้ามาอย่างหยาบคาย เด็กหนุ่มบ่ายหน้าหนีได้อย่างหวุดหวิด มันจึงเฉียดลงไปฝังอยู่ตรงซอกคอ เสี่ยโจออกแรงถูไถ สูดกลิ่นหอมของเด็กหนุ่มวัยใสอย่างหื่นกระหายไม่ปรานี
ในวินาทีที่ร่างกายกำลังจะถูกรุกล้ำ เด็กน้อยได้แต่ร้องไห้น้อยใจในโชคชะตา
ในวันที่เกิดมาเขามีพร้อมทุกอย่างมากมาย หลานชายคนแรกของตระกูลผู้ดีเก่าย่านราชวัตร ตายายรับขวัญหลานชายด้วยกำไลข้อเท้าฝังเพชร เติบโตมาในบ้านหลังใหญ่ ห้อมล้อมไปด้วย แม่นม พี่เลี้ยงและคนรับใช้ เคยได้ทุกอย่างแม้แต่สิ่งที่ไม่เคยคิดอยากได้ บิดามารดารักและตามใจด้วยเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว
แต่ในวันที่ยังเป็นเพียงเด็กชายแดนดิน การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างก็เกิดขึ้นในชีวิตจนแทบจะตั้งรับไม่ไหว คุณตาคุณยายจากไปได้ไม่นาน มารดาก็มาจากไปเพราะโรคร้าย บิดาจมอยู่ในห้วงของความทุกข์โศกโดยลืมใส่ใจว่าลูกชายกำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่น วัยที่ต้องการการเอาใจใส่ วัยที่อยากคุยเรื่องที่ผู้ชายเขาคุยกัน ลืมแม้กระทั่งลูกชายของเขาก็เสียใจเช่นกันที่มารดาจากไป
หลังจากนั้นไม่นานการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ก็เกิดขึ้น แพรวาก้าวเข้ามาในครอบครัวของเขา ความหวังรังรองที่ช่วยให้บิดามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ครอบครัวของเขากำลังจะมีความสุขอีกหน
ทุกอย่างมันกำลังจะดีถ้าอีกไม่กี่ปีต่อมาธุรกิจของบิดาจะไม่ประสบปัญหา ครอบครัวเข้าสู่วังวนของหนี้สิน คุณหนูแดนดินกลายเป็นเพียงเด็กชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่มีของเล่นใหม่ ไม่ได้ไปซัมเมอร์ที่ต่างประเทศ ไม่มีแม้แต่ค่าเรียนพิเศษ ค่าติวเพื่อสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย
คุณหนูแดนดินผู้เข้มแข็ง เด็กน้อยที่โตเป็นผู้ใหญ่เกินตัวเพราะความจำเป็นบีบบังคับ เขาผ่านมันมาได้ทุกอย่าง แต่เขากำลังเพลี่ยงพล้ำเพียงเพราะความคิดชั่ววูบ ความคิดที่จะหาเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อรักษาสมบัติชิ้นสุดท้ายของมารดา เขากำลังกลายเป็นนายแดนดินผู้ไร้ค่า ขายได้แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเอง
ในวินาทีสุดท้าย แดนดินไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตา เขาควานหาทางรอด มือน้อยคว้าเอาที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลข้างโซฟา ฟาดอย่างแรงลงบนศีรษะของเสี่ยโจ
“โอ๊ย!”
เลือดอาบเป็นทางลงข้างขมับ เพราะแดนดินฟาดแรงไม่นับ เด็กน้อยดิ้นรนออกจากร่างใหญ่ แล้ววิ่งหนีออกไปสุดชีวิต
ชายชุดดำวิ่งสวนเข้าไปหาเจ้านาย แดนดินได้ยินเสียงเคียดแค้นดังมาจากด้านหลัง
“จับมันมาให้ได้!”
ไม่เพียงแต่ชายชุดดำคนนั้นที่วิ่งตามหาเขา แต่ยังรวมถึงการ์ดของผับอีกหลายคนด้วย
“ทางนั้น”
เด็กน้อยวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแพรวาพาเขาเข้ามาทางไหน ยิ่งหนีเหมือนยิ่งถูกตีวงล้อม เสียงฝีเท้ารัวดังเข้ามาใกล้
ทันใดนั้นประตูห้องวีไอพีห้องหนึ่งก็ถูกเปิดออก พนักงานเสิร์ฟเดินออกมาแล้วเลี้ยวหายเข้าไปตรงมุมหนึ่ง แดนดินจึงรีบผลักประตูบานนั้นพาตัวเองเข้าไปยืนหอบหายใจแรงอยู่หลังบานประตู
เสียงฝีเท้าด้านนอกกำลังดังรัวผ่านหน้าห้อง แดนดินหลับตากลั้นลมหายใจ หวังว่าจะไม่มีใครเห็นว่าเขาเข้ามาหลบอยู่ในนี้
หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ มือบางสั่นระริก เปลือกตาเรียวที่ปิดสนิทมีรอยน้ำตาเปื้อนอยู่ตรงหางตา
เสียงฝีเท้าด้านนอกดังห่างออกไปจนเงียบหายไปในที่สุด แดนดินจึงได้ผ่อนลมหายใจ แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำหนุ่มน้อยหัวใจกระตุก หากเสี่ยโจเป็นเสือ บุรุษตรงหน้าอาจเรียกได้ว่าเป็นจระเข้ เขาหนีสิ่งหนึ่งเพื่อมาปะกับอีกสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า
ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีประหลาดกำลังจ้องมองมาทางเขา เดาไม่ได้เลยว่าเจ้าของแววตาเศร้านั้นกำลังรู้สึกเช่นไร
ไม่พอใจด้วยถูกรุกล้ำเข้ามาในที่ส่วนตัว หรือพึงพอใจในตัวเด็กชายร่างบอบบางภายใต้เสื้อผ้าหลุดลุ่ย
ชายผู้นั้นไม่ได้ต่อว่าหรือถามไถ่ว่าเหตุใดแดนดินจึงเข้ามายืนอยู่ตรงนี้ เขาเพียงนั่งไขว่ห้าง เอนหลัง จิบไวน์ แล้วใช้ดวงตาสีเทอร์คอยส์สำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสียงเอะอะด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง
“มันต้องเข้าไปในห้องไหนสักห้อง”
หัวใจหนุ่มน้อยเต้นแรง เมื่อเสียงเคาะประตูห้องข้าง ๆ ดังขึ้น เสียงพูดคุย เสียงขอโทษ และเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้
แผ่นหลังบอบบางสั่นตามแรงเคาะที่นอกประตู พลันน้ำตาก็ไหลลงมาบนซีกแก้มด้านหนึ่ง
“ขออนุญาตครับคุณเมลวิน เรากำลังตามหาตัวคนร้าย มีเด็กผู้ชายใส่เสื้อสีขาวเข้ามาหลบอยู่ในนี้หรือเปล่าครับ”
“จะลองค้นดูก็ได้ แต่ถ้าพวกนายทำให้เด็กของฉันตกใจแล้วละก็ คงไม่ต้องบอกนะ ว่าฉันจะจัดการพวกนายยังไง”
ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าคุณเมลวิน เอ่ยปากอนุญาตให้คนที่ยืนอยู่ข้างนอกเข้ามา ในขณะเดียวกัน เขาก็คว้าร่างของแดนดินมาวางคร่อมไว้บนตัก รูดเสื้อยืดหลุดลุ่ยสีขาวรวดเร็วจนพ้นร่าง แล้วเอามันยัดไว้ใต้สะโพก เขาตวัดสูทสีดำที่วางพาดไว้บนพนักโซฟามาคลุมร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะกดศีรษะทุยให้รับจุมพิต
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนแดนดินไม่ทันได้ต่อต้าน หนุ่มน้อยทำได้เพียงหลับตาแล้วกลั้นหายใจ ปล่อยให้ผู้ชายที่มีดวงตาสีเทอร์คอยส์ใช้สองมือกอบกุมใบหน้า ใช้ริมฝีปากบดจูบ ใช้ไออุ่นปกป้องเขาจากพวกคนชั่วที่หมายเอาผิด
