บทที่ 5 แม่เลี้ยงใจมาร
“ดินขอพี่ฟ้าดี ๆ แล้วนะครับ ในเมื่อพี่ฟ้าไม่ให้ ดินก็จะใช้วิธีของดิน”
แดนดินพยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะความสับสนตีกันอยู่ข้างใน
ยอมรับเถอะแดนดินว่านายไม่มีทางแย่งพี่เหนือมาจากพี่ฟ้าได้
สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร เราไม่ยอมเสียพี่เหนือให้ใครเด็ดขาด พี่ฟ้านิสัยไม่ดีเอาแต่ใจ วันหนึ่งพี่เหนือก็ต้องเบื่อ เราต้องทำตัวน่ารักน่าสงสาร พี่เหนือต้องรักเรา
แต่นายใช้วิธีสกปรก
ไม่ เราไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพี่เหนือกับพี่ฟ้า พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอกน่า
พอสมองส่วนหนึ่งเริ่มยอมรับว่าไม่มีทางเป็นคนสำคัญของเหนือนทีได้มากกว่ามีฟ้า ในใจเด็กหนุ่มก็นึกกลัว กลัวสิ่งที่ตัวเองทำไว้กับเสี่ยโจ เสี่ยบ้านั่นต้องไม่เอาเขาไว้แน่
เมื่อนอนไม่หลับแดนดินก็ลงมาเดินวนอยู่ในสวนหลังบ้านอย่างใช้ความคิด เด็กหนุ่มวัยสิบเก้ากำลังคิดหาทางปกป้องตัวเองจากเรื่องเลวร้ายที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะก่อ
“กลับมาบ้านได้แล้วเหรอ? รู้ไหมว่าทำฉันเดือดร้อนขนาดไหน”
แพรวาแว้ดขึ้นมาจากทางด้านหลัง เธอเห็นแดนดินเดินเล่นอยู่ในสวนตอนที่เธอเพิ่งกลับมาจากข้างนอก หญิงสาวจึงปรี่เข้ามาเอาเรื่องลูกเลี้ยงที่ไปทำร้ายเสี่ยโจ และทำให้เธอสูญเงินสามแสน
“คุณเคยเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องอะไรกับเขาด้วยเหรอครับ ผมคิดว่าคุณมัวแต่สนุกกับการผลาญสมบัติของครอบครัวผมเสียอีก”
“อย่ามาตีสำนวนกับฉันนะ เธอให้ฉันช่วยหาเงินฉันก็ช่วยหาให้ ฆ่าตัวตายชัด ๆ ที่คิดจะมีเรื่องกับเสี่ยโจ”
“เขาทำร้ายผมก่อน เขาต่อยผม เขาตบหน้าผม”
“ก็เพราะเธอไม่ทำตามที่ตกลงกันไว้ไง เกิดกระแดะเปลี่ยนใจขึ้นมาซะอย่างนั้น ทำฉันเดือดร้อนไปด้วย ไม่รู้ละ พรุ่งนี้เธอต้องไปขอโทษเสี่ยโจ”
“ไม่ ผมไม่ไป”
“ก็เอาสิ ถ้าเธอไม่ไปกับฉัน ฉันจะบอกคุณดนัยว่าเธอทำอะไรไว้ พ่อของเธอจะเสียใจแค่ไหนกันนะ ที่รู้ว่าลูกชายเป็นเด็กขายตัว!”
“ผมไม่ได้ขายตัว”
แดนดินน้ำตาคลอด้วยความอัดอั้นตันใจ
แพรวาเบะปาก ทำเสียง หึ ในลำคอ “เอาไปคิดดูนะ ว่าจะไปขอโทษเสี่ยโจ หรือจะให้ฉันบอกเรื่องนี้กับพ่อของเธอ” แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้แดนดินจมอยู่กับความอัดอั้น เคียดแค้น ชิงชัง
ความคิดหนุ่มน้อยจมดิ่งสู่ด้านมืด ดิ้นรน กระเสือกกระสนเพื่อหาทางรอด หากทางออกของเขาจะต้องทำร้ายใคร มันก็อาจไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด เพราะทุกอย่างกำลังบีบบังคับให้เขาทำ!
แดนดินยืนกระต่ายขาเดียว จะอย่างไรก็ไม่ยอมไปพบเสี่ยโจตามที่แพรวาขู่ แต่เด็กหนุ่มก็รู้ตัวว่ากำลังอยู่ในภาวะอันตราย หลังจากอยู่อย่างหวาดระแวงมาหลายวัน กอปรกับแพรวาก็ตามรังควานและขู่บังคับ เขาจึงตัดสินใจจะเล่าทุกอย่างให้เหนือนทีฟัง คนดี ๆ อย่างเหนือนทีคงไม่นิ่งดูดาย ปล่อยให้เขาโดนเสี่ยโจฆ่าตายอย่างแน่นอน
หลังเลิกเรียนในเย็นวันหนึ่ง แดนดินก็ไปตามหาเหนือนที รู้จากเพื่อนร่วมคลาสของรุ่นพี่ ว่าแก๊งจี่หอยนั่งเล่นกันอยู่หน้าตึกคณะ
“อ้าว! ดิน เพิ่งเลิกเรียนเหรอ สนใจดูละครเวทีของคณะพี่ไหม นี่บัตรใกล้หมดแล้วนะ”
มีดาวที่ยืนขายบัตรเข้าชมละครเวทีของคณะตนอยู่หน้าคณะของแดนดินยื่นบัตรมาตรงหน้ารุ่นน้อง
แดนดินเหลือบมองบัตรในมือน้องสาวฝาแฝดของคู่อริอย่างมีฟ้า ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน “สนใจสิครับ พี่มีดาวเป็นนางเอกทั้งที ดินจะไม่ไปดูได้ไง”
แดนดินรับบัตรมาพลิกดูพลางชมแล้วชมอีกว่ามีดาวในรูปหลังบัตรสวย แต่น้อยกว่าตัวจริง
ป้อยอมีดาวอยู่สักพัก เขาก็หลอกถาม
“พี่มีดาวเห็นพวกพี่เหนือไหมครับ?”
“ได้ยินว่าจะไปนั่งทำรายงานในห้องสมุดนะ” มีดาวเผลอบอก ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก เพราะเพิ่งนึกได้ว่าพี่ชายสั่งให้ช่วยกันแดนดิน ออกจากเหนือนที
แดนดินยิ้มให้จนตาเป็นสระอิ แล้วก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ หายเข้าไปทางห้องสมุดทันที
แดนดินมองหากลุ่มรุ่นพี่แก๊งจี่หอย ก่อนจะเห็นอิงครัตกับชวกรนั่งหันหลังอยู่ตรงโต๊ะด้านในสุดติดผนัง ตรงข้ามของทั้งสองมีนักศึกษาสองคนยกหนังสือเล่มใหญ่ขึ้นมาอยู่ในระดับใบหน้า ซ่อนตัวจากสายตาคนอื่น
อิงครัตกับชวกรกำลังแซวทั้งสองอย่างสนุกปาก นั่นทำให้แดนดินเดาไม่ยากว่าคนสองคนหลังหนังสือเล่มนั้นกำลังจูบกันอยู่
“คืนนี้ดินขอไปนอนห้องพี่เหนือด้วยนะครับ”
แดนดินส่งเสียงดังขัดจังหวะ จนหนังสือเล่มหนาถูกลดลงมา เผยให้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเหนือนทีและมีฟ้า
แววตาแดนดินไหวระริก เก็บกดความเสียใจผิดหวังไว้ไม่มิด จนมีฟ้ายกยิ้มอย่างพอใจ
“น้องดิน มาได้ไงเนี่ย?” ฝ่ายเหนือนทีก็ยิ้มเขิน ถามรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงเก้อ ๆ
“เจอพี่มีดาวที่หน้าคณะ เธอบอกว่าเห็นพวกพี่เดินมาทางห้องสมุด ดินก็เลยตามมา ดินขอไปนอนด้วยนะครับ ดินมีเรื่องจะปรึกษา”
ใบหน้าเศร้า ๆ และสายตาอ้อนวอนของแดนดินทำให้เหนือนทีตอบตกลงทันที ในขณะที่มีฟ้ารู้สึกไม่พอใจจนชักสีหน้าใส่ ก่อนจะซ่อนยิ้มร้ายราวกับมีแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
ก่อนแยกย้ายทั้งห้าคนตกลงจะไปหาอะไรกินกัน แล้วก็มาจบที่ร้านหมูกระทะตามที่ชวกรเสนอ
ด้วยความที่รักผู้ชายคนเดียวกัน แดนดินกับมีฟ้าจึงเขม่นกันตลอดเวลาหน้าเตาหมูกระทะ ดีที่อิงครัตกับชวกรคอยปรามเพื่อนตัวเองเพราะเห็นว่าแดนดินทำหน้าเศร้าที่โดนรุ่นพี่คอยต่อว่าจิกกัด แดนดินจึงพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง แต่กับมีฟ้านั้น…
“ขี้หวงจังเลยนะครับ”
