บทที่ 77 ร้ายนัก

แดนดินจ้องมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ พยายามปั้นหน้าให้บึ้งตึง ไม่พอใจคนที่จะมาร่วมโต๊ะอาหาร แต่แววตานั้นซ่อนความดีใจไว้ไม่มิด

มะลิจัดเตรียมชุดเก่งไว้ให้ใส่ ความจริงจะโยนทิ้งไปแล้วเลือกชุดที่ใส่แล้วดูแย่ที่สุดก็ได้ แต่เขาก็ยังเอามันมาทาบกาย หมุนไปหมุนมาอยู่หน้ากระจกเงา

“หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ”

เด็...