บทที่ 101 อุตส่าห์เป็นห่วง

หญิงสาวพลิกตัวไปมาบนที่นอนหนานุ่ม เธอรู้สึกถึงแขนและขาที่หนักอึ้งจนแทบขยับตัวไม่ไหวและเมื่อลืมตาตื่นก็มองเห็นสิ่งรอบข้างพร่าเลือนไปหมด เธอกวาดมือหาแว่นตาแต่ก็ไม่พบ

“ทำไมมึนหัวอย่างนี้นะ”

ณัชชาพึมพำกับตัวเองแล้วยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบากเธอรู้สึกคอแห้งผากกระหายน้ำอย่างมาก เธอขยับตัวลงจากเตียงไปหาน้ำด...