บทที่ 29 ตื่นตระหนก

ไปรยาสะอึกไปจนพูดอะไรไม่ออก เธอสับสนและมึนงงกับสารพัดเรื่องราวที่เกิดขึ้น อยากหลับตาแล้วคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันไปเท่านั้น.

ไปรยาหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก ในความมืดมิดเธอมองไม่เห็นสิ่งใดไม่ว่าจะพยายามยื่นมือไปแต่ก็ไม่สามารถคว้าอะไรได้เลยนอกจากความว่างเปล่า

“แม่...แม่คะ” เธอร้องตะโกนสุดเสียงแต่ก็ไม...