บทที่ 40 ความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง

“ไปเถอะเดี๋ยวสายแล้วแสงจะไม่สวย”

ลอยเอ่ยบอกทำให้ไปรยารีบก้าวเข้าไปนั่งด้านในติดกับเจฟฟ์ ลอยเห็นทุกคนเรียบร้อยแล้วจึงปิดประตูรถแล้วเดินไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ นริศดึงหมวกแก็ปปิดหน้าแล้วขยับศีรษะให้พอดีกับพนักพิงก่อนหลับตาลงทำเหมือนไม่สนใจว่าไปรยานั่งอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม เจฟฟ์ส่ายหน้าไปมาแต่ไปรยาอ...