บทที่ 58 ทบทวน

ณัชชาขยับแว่นตาแก้เขินเหมือนทุกครั้ง รู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจอย่างประหลาด เธอรับปากศาสตราจารย์เฉลิมชัยกับซาร่าให้นำของฝากจากเมืองไทย มาส่งถึงศาสตราจารย์วินัยซึ่งทำงานที่อิตาลี่และไม่ได้กลับเมืองไทยหลายปี แม้ศาสตราจารย์วินัยจะอายุน้อยกว่าห้าหรือหกปีแต่ดูแล้วท่าทางจะเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่ารุ่นพ...