บทที่ 96 อยากได้อะไรบอกมาได้เลย

อันโตนิโอถามลูกชายแล้วยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะปรายตามองหญิงสาวที่แอบย่องหนีไปกลางดึก ณัชชาก้มหน้าก้มตาหลบสายตาเขา เหมือนจะหยิบจับอะไรไม่ถนัดมือ แม้นึกเคืองที่เธอแอบออกมาจากห้องของเขา แต่พอเห็นท่าทีขัดเขินก็ทำให้เขาต้องกลั้นยิ้ม บรรยากาศเช้าแบบนี้มันหายไปจากชีวิตเขานานเหลือเกิน นานจนจำไม่ได้ว่ามันเคยเก...