บทที่ 22 ลูกของเรา

ส่วนเหมราชก็ก้มหน้าแอบยิ้มอย่างชอบใจที่เพื่อนของอันทิการู้เข้าให้ ก่อนจะแอบไปหลบหลังอันทิกาเพราะเขาอยู่ในสภาพที่ไม่น่าคุยเท่าใดนัก

“อย่าพึ่งโกรธฉันนะฝ้าย ฉันเองก็พึ่งจะรู้วันนี้เอง ฉันก็เลยยังไม่ได้บอกแก” อันทิการีบอธิบายบอกไป เพราะรู้ว่าเพื่อนสาวกำลังจะงอนเธอ ก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงๆ ว่าเธอควรจะต้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ