บทที่ 36 ห้ามใจตัวเอง

พอเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงกว่า อันทิกาก็นอนหลับอยู่บนตักของเหมราชอย่างอ่อนแรง พอได้กลิ่นกายของเขามันก็ทำให้เธอหายมึนหัวไปได้มาก จนมีคนมาเคาะประตูเหมราชก็จับหัวของอันทิกาเขยิบออกช้าๆ อย่างเบามือ ก่อนจะลุกไปเปิดประตูห้องของอันทิกา

“โทษทีเหม รถมันติดแล้วไตรก็ขับรถช้ามากเลย คุณน้ำอิงเป็นยังไงบ้าง” ม่านฟ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ