บทที่ 101 บทที่ 22 (2)

วริษาชะงัก ละสายตาจากภาพในกระจกมองหลัง ที่ส่องให้เห็นพื้นที่บริเวณบ้านหลังใหญ่ห่างไปไกลเรื่อยๆ ในใจนั้นนึกห่วงชิษณุพงษ์กับเรื่องราวต่อจากนี้ไป

“ดูเหม่อๆ นะ” เขามองจับสังเกต “ไม่เป็นไรใช่ไหม อย่าลืมนะฝนยังมีพี่ เราจะดูแลกัน ฝนอย่าเป็นกังวลไปเลย”

จากคำถาม นิตามองมาที่เธอ ถิรายุก็เงยหน้าขึ้นมอง สายตา...