บทที่ 107 บทที่ 23 (3)

วริษาว่าแล้วก็หัวเราะ ก่อนชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นมองทวีรัฐอีกครั้งและเห็นร่องรอยเจ็บปวดแกมไม่เข้าใจในดวงตาเขา เธอถอนหายใจ เอื้อมมือไปแตะลงที่หลังมือใหญ่ก่อนกุมไว้

“ฝนรักพี่ทวีนะคะ ฝนดีใจมากในตอนที่ฝนลำบากที่สุดในชีวิต ฝนได้เจอกับพี่ทวี แต่ฝนรักทวีเหมือนพี่ชาย”

บอกกันตรงๆ ก็ดี

ทวีรัฐนึกในใจ เขามองลึ...