บทที่ 25 บทที่ 6 (3)

ชิษณุพงษ์ทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอไล่ หนำซ้ำเขายังตบมือลงบนที่ว่างข้างๆ ดังจะบอกให้เธอนอนลงตรงนั้น แถมยังมองมาที่เธอตาไม่กะพริบ วริษา

พูดไม่ออก สีหน้าของเธอตอนนี้บอกชัดว่าไม่รู้จะพูดอะไร

“แล้วลูกเป็นยังไงบ้าง”

เขาเอ่ยถามไปอีกเรื่อง ร่างสูงในเชิ้ตสีเข้มที่ค่อนข้างยับนั่น พลิกตัวนอนตะแคง มองเธอที่ยืน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ